Galeria sław cz.1 - Andreas Felder (Austria)
 © skokinarciarskie.com.pl Galeria sław cz.1 - Andreas Felder (Austria)
 © skokinarciarskie.com.pl
Aktualnie jesteś:  skokinarciarskie.com.pl Galeria sław cz.1

Galeria sław cz.1

Andreas Felder (Austria)

Data urodzenia
6 marca 1962
Miejsce urodzenia
Absam
Miejsce zamieszkania
Absam
Pseudonim
Andi
Języki
niemiecki, angielski

Andreas Felder urodził się 6 marca 1962 roku. Jest to jeden z najbardziej utytułowanych skoczków narciarskich. Aż 25 razy wygrywał konkursy Pucharu Świata, 51 razy stawał na podium (w tym 34 razy w konkursach rozgrywanych na dużych skoczniach i mamutach). Andreas kochał duże skocznie. Prawie 2/3 zwycięstw zaliczył właśnie na nich.
Pierwsze kroki stawiał w klubie w rodzinnej miejscowości Absam, razem z Ernstem Vettorim, zresztą obydwóch nazywano w latach 80-tych "orłami z Absam" (Absamer Adlers). Kariera Feldera rozpoczęła się na dobre w latach 70-tych. Ukończył gimnazjum sportowe w Stamms. W wieku 17 lat Andreas osiągał dobre wyniki. M.in. zdobył brązowy medal na MŚ juniorów w Oernsköldsvik. W tym samym roku debiutował w Pucharze Świata, nie zdobywając jednak punktów. Rok później w klasyfikacji generalnej zajął 13 miejsce. Z pewnością sezon 1984/85 może zaliczyć do przełomowych w swojej karierze. Wtedy zdobył tytuł wicemistrza świata na skoczni normalnej w Seefeld i zajął 2 miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, wygrywając aż 6 konkursów. Wtedy rozsypał się worek z sukcesami. Kolejne sezony dały mu tytuł mistrza świata w lotach (Kulm), tytuł mistrza świata na dużej skoczni (Oberstdorf) oraz miejsca na podium Pucharu Świata. Tylko raz Andreasowi udało się wywalczyć kryształową kulę (rok 1990/91). Wśród jego największych osiągnięć trzeba uwzględnić srebrny medal olimpijski w Albertville (konkurs drużynowy).
Od 1992 roku, kiedy zakończył karierę skoczka, został trenerem. W latach 1992-1995 został trenerem austriackiej kadry B w skokach. W 1995 roku działacze postawili mu wyższy cel i trenował kadrę A. Niestety jako trener nie spełnił pokładanych w nim oczekiwań. W 1997 roku z MŚ w Trondheim kadra pod jego wodzą przywiozła tylko jeden medal (brąz Goldiego na K-90). Pożegnał się z kadrą skoczków i przebranżowił się na kombinację norweską. W latach 1997-2000 prowadził pierwszą kadrę niemiecką i znacznie polepszył jej notowania. Za jego kadencji lepsze występy zaczął odnotowywać Ronny Ackermann. W tej chwili Felder jest jednym z głównych trenerów kombinatorów austriackich. Odpowiada za skoki kombinatorów. Aktualnie to właśnie ekipa austriacka w kombinacji norweskiej osiąga lepsze rezultaty od skoczków (medale w Salt Lake City i w Predazzo).

Andreas Goldberger (Austria)

Data urodzenia
29 listopada 1972
Miejsce urodzenia
Ried
Miejsce zamieszkania
Mondsee
Pseudonim
Goldi
Języki
niemiecki, angielski

Andreas Goldberger (inaczej nazywany Goldi) - złote dziecko skoków narciarskich urodził się 29 listopada 1972 w Waldzell (Austria), mieszka w Mondsee. Swoją karierę rozpoczął bardzo wcześnie i także wcześnie zaczął odnosić największe triumfy w karierze między innymi był dwukrotnym zdobywcą Pucharu Świata. Jego rodzinny klub to SC Waldzell. Poza skokami Andreas czyta książki i słucha dobrej muzyki, uprawia sporty takie jak: piłka nożna, golf i tenis. Po wielkich sukcesach w latach 93-96 nie może wrócić do dawnej wspaniałej formy. W 1997 roku doznał w Lahti poważnej kontuzji ramienia. Skacze jednak zawsze na przyzwoitym poziomie. W 2000 roku ustanowił w Planicy nieoficjalny rekord świata w długości skoku (225 metrów), który został pobity dopiero 2003 roku. Ostatnie sezony miał słabe, choć wciąż, z małymi przerwami, mieścił się w podstawowej kadrze Austrii. Zakończył karierę.

Martin Höllwarth (Austria)

Data urodzenia
13 kwietnia 1974
Miejsce urodzenia
Stumm
Miejsce zamieszkania
Telfs
Pseudonim
Hölli
Języki
niemiecki, angielski

Martin Hoellwarth urodził się 13 kwietnia 1974 roku w Stumm (Austria). Waży 67 kg i mierzy 180 cm wzrostu. Jest zawodnikiem klubu SC Mayrhofen. Jego hobby to piłka nożna, golf i tenis. Ksywka wśród kolegów to pochodzące od nazwiska - "Hölli". Dotychczas największym sukcesem Martina jest srebrny medal olimpijski. W ostatnich sezonach był pewnym punktem reprezentacja Austrii. Sezon 2001/02 może zaliczyć do bardzo udanych, kiedy to zajął 3 miejsce w Turnieju Czterch Skoczni. W lato 2002 zajął czwarte miejsce w klasyfikacji końcowej Letniej Grand Prix, wygrywając jeden konkurs w Innsbrucku. Bardzo dobre występy zaliczył na początku Pucharu Świata 2002/2003, kiedy wygrał kilka konkursów i stał się liderem punktacji. Jego forma spadła nieco w czasie 51. edycji TCS, nie stracił jednak miejsca w kadrze. W sezonie 2003/04 jego forma sięgnęła apogeum. Zajął 2 miejsce w klasyfikacji generalnej Turnieju Czterech Skoczni i wygrał konkurs Pucharu Świata w Zakopanem. Latem 2004 wygrał jeden z konkursów w Hakubie i w klasyfikacji końcowej był drugi, za Adamem Małyszem. Zimą 2004/05 powtórzył sukcesy sprzed roku: zajął 5 miejsce w Pucharze Świata i 2 miejsce na Turnieju Czterech Skoczni. Do tego dołączył dwa złote medale drużynowe na Mistrzostwach Świata w Oberstdorfie. Karierę zakończył po sezonie 2007/08 i został trenerem Estonii.

Stefan Horngacher (Austria)

Data urodzenia
20 września 1969
Miejsce urodzenia
Woergl
Miejsce zamieszkania
Woergl
Pseudonim
brak
Języki
niemiecki, angielski

Stefan Horngacher urodził się 20 września 1969 roku w Woergl (Austria). Waży 68 kg i mierzy 184 cm wzrostu. Największe sukcesy odnosił będąc zawodnikiem klubu SC Woergl. Jego największymi sukcesami było 4 miejsce w Pucharze Świata w 1991 roku oraz czwarte miejsce na MŚ w narciarstwie klasycznym w Lahti w 2001 roku. W swojej karierze wygrał zaledwie 2 konkursy zaliczane do Pucharu Świata, jednak zawsze był pewnym punktem reprezentacji Austrii. W ostatnim sezonie przed zakończeniem kariery zajmował czołowe pozycje w turniejach zaliczanych do klasyfikacji Pucharu Świata. Zakończył ją po sezonie 2001/02 i został asystentem trenera reprezentacji swojego rodzimego kraju. Miał zatem więcej czasu na swoje pasje: komputery i golf. W sezonie 2004/05 objął funkcję trenera kadry B polskiej reprezentacji i wspólnie z Polakami wywalczył srebro na MŚ juniorów w Rovaniemi.

Toni Innauer (Austria)

Data urodzenia
1 kwietnia 1958
Miejsce urodzenia
Bezau
Miejsce zamieszkania
brak danych
Pseudonim
Toni
Języki
niemiecki, angielski

Innauer był skoczkiem odnoszącym bardzo duże sukcesy, ale pamiętany jest przede wszystkim jako wybitny stylista. W 1976 r. jako pierwszy skoczek w historii (!) dostał za styl skoku "notę marzeń", czyli pięć dwudziestek (najwyższą możliwą notę). Także pod względem odległości imponował, skoro dwukrotnie bił rekord świata (174,0 i 176,0 m). Nigdy nie udało mu się wygrać Turnieju Czterech Skoczni, ale należy do szczupłego grona zawodników, którzy wygrali trzy konkursy. W sezonie 1975/76 wygrał pierwszy, drugi i czwarty konkurs, ale w Innsbrucku wypadł bardzo słabo i w klasyfikacji turnieju zajął czwarte miejsce. Zakończył karierę w wieku zaledwie 22 lat po poważnej kontuzji. Później studiował i to aż trzy kierunki: psychologię, filozofię i sport. Jest więc niewątpliwie czołowym intelektualistą wśród trenerów. Przez wiele lat był trenerem kadry austriackiej. Obecnie pełni ważne funkcje w Austriackim Związku Narciarskim.

Armin Kögler (Austria)

Data urodzenia
4 września 1959
Miejsce urodzenia
Innsbruck
Miejsce zamieszkania
Innsbruck
Pseudonim
brak
Języki
brak danych

Armin Kögler urodził się 4 września 1959 roku w Innsbrucku w Austrii. Podczas swojej błyskotliwej kariery osiągnął naprawdę wielkie sukcesy. Już w pierwszych latach swojej kariery należał do sławnej drużyny austriackiej - wraz z Karlem Schnablem, Antonem Innauerem, Aloisem Lipburgerem, Willi Pürstlem oraz Hubertem Neuperem. Tę drużynę zbudował sławny trener austriacki - prof. Baldur Preiml. Indywidualnie Kogler był pięciokrotnym medalistą Mistrzostw Świata w narciarstwie klasycznym, dwukrotnie bił rekord w odległości w lotach narciarskich (najdalej 180 m w 1981 roku). Jako pierwszy wygrał dwa razy pod rząd zawody Pucharu Świata w latach 1981 i 1982. Bardzo lubił skocznie mamucie. W swojej karierze aż 82 razy stanął na podium PŚ. W 1984 roku jako pierwszy Austriak został wyróżniony medalem Holmenkollen (takim samym jak w 2007 roku Simon Ammann). Karierę zakończył w 1985 roku, a po jej zakończeniu został pilotem linii Tyrolean-Airways. Był także komentatorem stacji telewizyjnej ORF-Sport.
Prywatnie jest żonaty z Susanne i ma dwie dorosłe córki : Annę i Sabinę. W2007 roku u Koglera wykryto nasieniaka (nowotwór złośliwy jąder). Dowiedział się o tym przed MŚ w Sapporo, i z tego powodu nie mógł komentować zawodów dla stacji ORF. Choroba pojawiła się według Koglera "nagle" i z pełnym impetem. Tuż po tym jak został u niego zdiagnozowany rak, został operowany i poddany chemioterapii. Niedawno w wywiadzie Kogler ogłosił że pokonał raka i teraz dochodzi do siebie po chemioterapii. Armin przyznał że podczas leczenia pozytwnym przykładem był dla niego kolarz, i siedmiokrotny zwycięzca Tour de France, Lance Armstrong, który chorował na i pokonał tę samą formę raka.

Heinz Kuttin (Austria)

Data urodzenia
5 stycznia 1971
Miejsce urodzenia
brak danych
Miejsce zamieszkania
brak danych
Pseudonim
brak
Języki
niemiecki, angielski, polski

Heinz Kuttin urodził się 5 stycznia 1971 roku w Austrii. Od początku wykazywał duży talent. Mając 17 lat zdobył swoje pierwsze mistrzostwo świata juniorów (Saalfelden). Dwa lata później powtórzył swój sukces wygrywając w Szczyrbskim Plesie. Aż trzykrotnie zdobywał MŚJ w drużynie. Po zakończeniu kariery juniora, jego sukcesy nie skończyły się. Jako senior zdobył złoty medal Mistrzostw Świata w Val di Fiemme (1991) na normalnej skoczni. W 1992 roku wywalczył brąz na Igrzyskach Olimpijskich w Albertville. Kuttin jest ostatnim austriackim zawodnikiem, któremu udało się wywalczyć indywidualnie Mistrzostwo Świata... Dwa razy wygrywał zawody PŚ indywidualnie i kilkakrotnie w drużynie. Jego imponująco zapowiadającą się kariera została przerwana w wieku 24 lat przez kontuzję kolana.
Nie opuścił jednak skoków. Po zakończeniu kariery w 1995 roku przyjął posadę dyrektora centrum narciarskiego w Villach. Tam dał się poznać jako znakomity organizator i menager, trenując między innymi młodziutkich Martina Kocha i Thomasa Morgensterna. W 2002 roku, kiedy kadrę Austrii przejął Hannu Lepistö, Kuttinowi zaproponowano posadę asystenta trenera. Sezon 2002/03 był jednym z najlepszych dla Austriaków w ostatnich latach. W dużej mierze była to zasługa Kuttina. Praca w Austrii zaowocowała propozycją z Polski. W maju 2003 dostał propozycję od PZN i został głównym trenerem polskiej kadry B, gdzie pod jego okiem trenował 7 skoczków. Rok później przejął kadrę A po Apoloniuszu Tajnerze i wspólnie z Adamem Małyszem odniósł triumf w Letniej Grand Prix 2004.
W życiu prywatnym Kuttin jest szczęśliwym mężem i ojcem. W wieku 26 lat ożenił się, a rok później urodził mu się syn. Rok temu na świat przyszła córka. Austriak kocha sport. Uprawia m.in. golf, tenis, piłkę nożną i jazdę na rowerze.

Ernst Vettori (Austria)

Data urodzenia
25 czerwca 1964
Miejsce urodzenia
Hall
Miejsce zamieszkania
Absam
Pseudonim
brak
Języki
brak danych

Ernst Vettori urodził się 25 czerwca 1964 roku w miasteczku Hall pod Innsbruckiem. Wraz ze starszym rodzeństwem (bratem Guentherem i siostrą Brigit) wychował się jednak w pobliskiej wsi - Absam, gdzie znajdował się jego rodzinny dom. Dalecy przodkowie Vettoriego pochodzili z Włoch, stąd też jego nazwisko należy wymawiać zgodnie z pisownią, a nie przez "f" na początku.
Ojciec Ernsta był sportowcem, zawodnikiem kombinacji norweskiej, a po zakończeniu kariery został trenerem w tej dyscyplinie i namówił na jej uprawianie obu swoich synów. Jednak dopiero w wieku 14 lat Ernst zdecydował się poświęcić wyłącznie skokom. Po ukończeniu szkoły podstawowej zgłosił się do 5-letniego gimnazjum w Stams, 50 km od Innsbrucka. Było to gimnazjum handlowe, ale mające równocześnie charakter szkoły sportowej, więc 50% czasu poświęcano tam wyłącznie treningowi narciarskiemu.
Jeszcze przed ukończeniem szkoły Vettori dostał się do reprezentacji Austrii. W 1981 roku zajął 2 miejsce na MŚ Juniorów. Rok później zdobył złoty medal. Wtedy zaczęła się jego błyskotliwa kariera, w której odnosił spektakularne sukcesy. Dwukrotnie (w 1986 i 1987 roku) wygrywał Turniej Czterech Skoczni, czterokrotnie stawał na podium końcowej klasyfikacji Pucharu Świata, ale jego największym sukcesem było zdobycie złota olimpijskiego w Albertville 1992.

Andreas Widhölzl (Austria)

Data urodzenia
14 października 1976
Miejsce urodzenia
Fieberbrunn
Miejsce zamieszkania
Fieberbrunn
Pseudonim
Swider
Języki
niemiecki, angielski

Andreas urodził się 14 października 1976 roku w Fieberbrunn (Austria). Jest to małe miasteczko niedaleko Innsbrucku. Swoją karierę skoczka narciarskiego rozpoczął w wieku 10 lat w klubie SC Fieberbrunn, któremu był wierny przez całą karierę. Poza skokami Andreas uwielbia inny sport zimowy - snowboard. W Pucharze Świata debiutował w 1995 roku, wtedy też zdobył pierwsze punkty. Na podium stanął w 1996 roku w Iron Mountain. Największym osiągnięciem Widhoelzla jest niewątpliwie zwycięstwo w Turnieju Czterech Skoczni 1999/2000. Inne jego osiągnięcia to 3 miejsce na normalnej i 4 miejsce na dużej skoczni na Olimpiadzie w Nagano w 1998 roku, ponadto 9 miejsce na MŚ w Trondheim w 1997 roku, 9 miejsce w MŚ w Ramsau `99 i 2 miejsce w lotach narciarskich w Vilkersund w 2000 roku. Po wielu sukcesach w poprzednich sezonach w 2001 roku nie odniósł żadnego sukcesu. "Obudził" się dopiero przed Olimpiadą w 2002 roku, kiedy to wygrał 2 konkursy PŚ w Japonii. Start w Salt Lake City nie może jednak zaliczyć do udanych. Nastąpił kolejny spadek formy. Dopiero w Letniej Grand Prix 2002 wygrał 5 z 6 konkursów i ponownie stał się wielką gwiazdą! Potwierdził to na początku sezonu zimowego, ostatecznie zajmując 3 miejsce w klasyfikacji generalnej na koniec zimy. Potem przez dwa sezony skakał raczej słabo, dopiero w 2005 roku wygrał konkurs lotów narciarskich w Kulm i wrócił do gry o najwyższe trofea. Ostatecznie wygrał klasyfikację lotów, a w PŚ był ósmy. Udowodnił, że lubi mamuty podczas MŚ w lotach na Kulm w sezonie 2005/06, gdzie indywidualnie zdobył srebrny medal. Na Olimpiadzie w Turynie wraz z drużyną zdobył złoto na K-125 w Pragelato.

Jiri Raska (Czechosłowacja)

Data urodzenia
4 lutego 1941
Miejsce urodzenia
brak danych
Miejsce zamieszkania
brak danych
Pseudonim
brak
Języki
brak danych

Jiri Raska urodził się 4 lutego 1941 roku na terenie byłej Czechosłowacji. Cała rodzina interesowała się sportem. Często razem jeździli na zawody skoków, piłki nożnej, hokeja, uprawiali m.in. skoki, jazdę na rowerach. Raska wybrał skoki. W swojej bogatej karierze został dwukrotnym olimpijczykiem - w latach 1968 i 1972, oraz dwukrotnym medalistą MŚ w narciarstwie klasycznym, dwukrotnie pobił rekord świata w lotach narciarskich (najlepszy wynik to 164,0 m w 1969 r. w Planicy). Największym osiągnięciem był złoty medal na Olimpiadzie w Grenoble oraz zwycięstwo w Turnieju Czterech Skoczni w 1971 roku. Ponadto zdobywał piętnastokrotnie mistrzostwo Czechosłowacji. Obecnie w juniorach czeskich trenuje jego wnuk - Jirího Raska. Sam Jiri po skończeniu kariery w 1974 roku był trenerem Czechów.

Jaroslav Sakala (Czechosłowacja)

Data urodzenia
14 lipca 1969
Miejsce urodzenia
Frenstat
Miejsce zamieszkania
Frenstat
Pseudonim
Saky
Języki
czeski

Jaroslav Sakala to jeden z najbardziej doświadczonych czeskich skoczków w historii. Urodził się we Frenstacie, gdzie mieszka całe życie. W swojej karierze zanotował kilka spektakularnych sukcesów. Największym osiągnięciem jest niewątpliwie brązowy medal na olimpiadzie w Albertville. Jaroslav zawsze najlepiej czuł się na skoczniach mamucich. W 1993 roku wygrał dwa konkursy PŚ w Kulm, a w 1994 roku został Mistrzem Świata w lotach narciarskich w Planicy. Z zawodu jest elektromechanikiem, Po sezonie 2001/2002 podziękował swojemu klubowi TJ Frenstat i zakończył sportową karierę. Jego ostatnim trenerem był David Jiroutek.

Janne Ahonen (Finlandia)

Data urodzenia
11 maja 1977
Miejsce urodzenia
Lahti
Miejsce zamieszkania
Lahti
Pseudonim
Mask (maska)
Języki
fiński, angielski

Janne Ahonen urodził się 11 maja 1977 roku w pięknej, malowniczej miejscowości Lahti (Finlandia), gdzie mieszka do tej pory. 184 cm wzrostu i 66 kg wagi dają mu bardzo dobre warunki do uprawiania tej dyscypliny sportu i Janne zalicza się do najlepszych skoczków na świecie. Znany jest z powierzenia, że "jesteśmy tu po to, aby skakać, a nie by się uśmiechać" (nie robi tego zresztą zbyt często, stąd pseudonim Maska). Jest żonaty (małżonka ma na imię Tiia) i ma syna Mico. Młodszy brat Pasi jest również skoczkiem i ma na koncie sukcesy w COC, jednak nie skacze już zawodowo. Janne interesuje się motorami, jego ulubione danie to spaghetti bolognese, ulubiony napój - piwo. Lubi filmy akcji, o muzyce się nie wypowiada. Bardzo lubi rysować, zaprojektował między innymi własny dom oraz logo Turnieju Nordyckiego. Edukację zakończył egzaminem maturalnym. Z języków obcych zna angielski. Latem ściga się w dragsterach, zajmując w zawodach wysokie pozycje. Skacze dla klubu Lahden Hiihtoseura. Jego osobistym trenerem jest Ari Saukko.
Jako skoczek Janne Ahonen debiutował w 1984 roku, jednak jego pierwszy start w barwach reprezentacji Finlandii notuje się na 1993, w Ruhpolding, w którym to roku zdobył pierwsze punkty Pucharu Świata - na skoczni w rodzinnym Lahti. Na podium stanął po raz pierwszy w 1993 roku w Engelbergu. Jest zawodnikiem, który wygrał już wiele w swoim życiu m.in.: pięć razy Turniej Czterech Skoczni (1998/99 - 2002/03 - 2004/05 - 2005/06 - 2007/08). Występy olimpijskie Janne pozostawiają niedosyt: debiutanckie miejsca 25 i 37 w Lilliehammer (1994), 4 i 37 w Nagano (1998), 4 i 9 w Salt Lake City (2002) oraz 6 i 9 w Turynie (2006). Znacznie lepiej radził sobie w Mistrzostwach Świata, skąd indywidualnie przywiózł 2 złote medale (pierwszy zdobył na skoczni średniej w Trondheim w roku 1997, mając zaledwie 19 lat) oraz brązowy, a także kilka drużynowych. Najsłabszym sezonem można nazwać rok 2001/02, kiedy Janne wracał do formy po kontuzji pleców i w PŚ uplasował się dopiero na 15 miejscu (jedyny raz poza debiutanckim sezonem 1993/93, kiedy wypadł z czołowej dziesiątki), a potem było już tylko lepiej.
Zimą 2002/03 wygrał Turniej Czterech Skoczni i był 4. w Pucharze Świata. W sezonie 2003/2004, po latach starań, udało mu się w końcu zdobyć upragnioną Kryształową Kulę. Swoją wysoką formę, po przerwie letniej, potwierdził czterema zwycięstwami na inaugurację w Kuusamo i Trondheim w sezonie 2004/05. Pobił swoisty rekord i w 10 pierwszych zawodach wygrał 9-krotnie, a tylko raz zajął 2 miejsce (za Adamem Małyszem). Dodatkowo jako pierwszy w historii wygrał 6 konkursów z rzędu i wpisał się w kolejne statystyki. Bezapelacyjnie wygrał swój trzeci Turniej Czterech Skoczni. W tym samym sezonie triumfował 12 razy, co było kolejnym rekordem. Między innymi dzięki tym triumfom już na trzy konkursy przed końcem sezonu zapewnił sobie Puchar Świata. Podczas MŚ w Oberstdorfie zajął 3. miejsce na skoczni normalnej, zaś na dużej skoczni zdobył złoto. W sezonie 2005/06 rozpoczął od miejsc w czołówce, by wreszcie wygrać konkurs TCS w Oberstdorfie. Dzielnie rywalizował z Jakubem Jandą w Pucharze Świata i Turnieju Czterech Skoczni. 54. edycję TCS wygrał wspólnie z Jandą (wygrywając 2 konkursy), broniąc zatem tytuł sprzed roku i zostając drugim skoczkiem (obok Jensa Weissfloga) w historii, który wygrał tę prestiżową imprezę 4 razy. Potem wspólnie z kolegami z drużyny wywalczył srebro na MŚ w lotach narciarskich na Kulm. 6 miejsce na IO w Turynie na K-95 było poniżej jego oczekiwań, tym bardziej, że po pierwszej serii był drugi. Na K-125 był dopiero 9-ty... Jedyny medal wywiózł z konkursu drużynowego - srebro. 33 zwycięstwo w Pucharze Świata odniósł w Bischofshofen podczas Turnieju Czterech Skoczni 2007/08 i został liderem klasyfikacji. Dzień później ponownie triumfował i po raz piąty został zwycięzcą Turnieju!

Mika Laitinen (Finlandia)

Data urodzenia
5 marca 1973
Miejsce urodzenia
Kuopio
Miejsce zamieszkania
Kuopio
Pseudonim
Mika
Języki
fiński, angielski

Mika Antero Laitinen urodził się 5 maja 1973 roku w Kuopio (Finlandia), gdzie mieszka całe swoje życie. Skakał na nartach przez 20 lat. Już jako 6 latek pierwszy raz skoczył ze skoczni. 10 lat później pod bacznym okiem ojca zaczął poważniejsze treningi. Od młodych lat widać było, że ma talent do skakania. Wracając ze szkoły zawsze przeskakiwał gałęzie i znaki drogowe, marząc o wielkiej karierze skoczka narciarskiego. Próbował się dobrze uczyć, ale jak sam to określa "tekst wchodził jedną, a wychodził drugą stroną głowy".
Zawsze całym jego życiem były skoki. Często przypłacało na tym jego życie rodzinne. Rodzina musiała akceptować jego pasję. Jednak to właśnie ona miała szczególne znaczenie, gdy karierę przerwały dwie groźne kontuzje. Zawsze była dla niego wsparciem. Pierwszą kontuzję odniósł ostatniego dnia 1995 roku na treningu w Garmisch-Patrenkirchen. Po wspaniałym rozpoczęciu sezonu 95/96, gdzie wygrał 5 z pierwszych 9 konkursów PŚ upadł i złamał obojczyk, żebra oraz miał wstrząs mózgu. Rok później upadł w Lahti i stłukł kolano. Mimo tego nie załamał się. Osiągnął bardzo wiele. Jego największe sukcesy to: złoto drużynowe podczas igrzysk w Albertville, brąz na K-90 i złoto drużynowe podczas MŚ w 1995 w Thunder Bay oraz złoto drużynowe podczas MŚ w 1997 roku. Laitinen skakał w czołówce przez wiele sezonów. W 2000 roku motywacja skończyła się. Ostatni raz Mika skoczył ze skoczni w Oslo podczas zawodów Pucharu Świata. Karierę zakończył w klubie Puijon Hiihtoseura. Dziś jego medale wiszą w domu na widoku, a każde zawody nagrane ma na video. Często przyznaje, że żyje teraz "życiem zwykłego człowieka", ma czas na robienie rzeczy, o których marzył w czasie sportowej kariery. Latem wyjeżdża nad wodę na kilka tygodni bez uczucia, że musi wrócić na ćwiczenia.

Toni Nieminen (Finlandia)

Data urodzenia
31 maja 1975
Miejsce urodzenia
Lahti
Miejsce zamieszkania
Kuopio
Pseudonim
brak
Języki
fiński, angielski

Toni Markus Nieminen urodził się 31 maja 1975 roku w Lahti. Do niedawna mieszkał w Lahti, aktualnie w Kuopio. Skakać zaczął jako 8-latek. Szczyt formy osiągnął w wieku 17 lat. Pierwszym sukcesem Toniego było Mistrzostwo Świata Juniorów w 1992 roku. W tym samym sezonie, jako junior wygrał dorosłe zawody o Puchar Świata i Turniej Czterech Skoczni. Zdobył także złoty medal na Olimpiadzie w Albertville, później całkowicie zniknął z zawodów międzynarodowych. Dopiero w sezonie 2000/01 zaobserwowaliśmy jego wielki powrót, utrzymał się w czołówce Pucharu Świata. Niestety tendencja wzrostowa nie trwała długo. Nie mieścił się w kadrze fińskiej. W grudniu 2002 roku po wypiciu alkoholu tak niefortunnie wywrócił się na chodnik, że uszkodził staw skokowy i musiał pauzować cały sezon 2002/03. W 2004 roku zakończył karierę.

Ari-Pekka Nikkola (Finlandia)

Data urodzenia
16 maja 1969
Miejsce urodzenia
Kuopio
Miejsce zamieszkania
Siilinjärvi
Pseudonim
A-P (Aapee)
Języki
fiński, angielski

Ari-Pekka Nikkola urodził się w Kuopio w Finlandii. Nigdy nie był zawodnikiem, który odnosił wielkie sukcesy indywidualne jak np. Matti Nykaenen. Mimo tego był i jest jednym z najlepszych skoczków w historii fińskich skoków narciarskich. Jego osiągnięcia są tym bardziej cenne, gdyż jako jeden z nielicznych odnosił sukcesy na arenie międzynarodowej zarówno przed jak i po rewolucji stylu V.
Ten weteran fińskiej ekipy był aż cztery razy na Igrzyskach Olimpijskich. Jest trzecim sportowcem z Kraju Tysiąca Jezior (poza Matti Nykänenem i Clasem Thunbergiem), który zdobył dwukrotnie złoto podczas olimpiady zimowej. W sezonie 1989/90 udało mu się wywalczyć kryształową kulę, a w 1996 roku wygrać Letnie Grand Prix. Wielokrotnie zdobywał pierwsze miejsce w konkursach drużynowych PŚ, MŚ i Olimpijskich.
W 1998 roku zakończył swoją sportową karierę. Tak jak wielu znanych sportowców na "emeryturze" zajął się szkoleniem swoich następców. Obecnie trenuje Top Energy Team w Puijon Hiihtoseura oraz młodzież Suomen Hiihtoliitto (Eko Team). Trenerką zajął się, iż uważa, że w trakcie swojej dziesięcioletniej kariery sportowej doświadczył i widział tak wiele w świecie skoków narciarskich oraz podczas zawodów, że powinien podzielić się tą znajomością z młodszymi sportowcami. Zajęcia w klubach to nie jedyne jego zajęcie. Oprócz zawodu szkoleniowca, pracuje także jako asystent komentatora dla fińskiej stacji telewizyjnej MTV3. Z racji swojego wyuczonego zawodu (mechanik samochodowy) dorabia jako sprzedawca części zapasowych w sklepie samochodowym. Mieszka w willi na obrzeżach Siilinjärvi wraz ze swoją narzeczoną Jaaną.

Matti Nykänen (Finlandia)

Data urodzenia
17 lipca 1963
Miejsce urodzenia
Jyvaskyla
Miejsce zamieszkania
Ylojarvi
Pseudonim
Masa
Języki
fiński, angielski

Matti Nykänen urodził się 17 lipca 1963 roku w Jyväskylä. Niewątpliwie jest najlepszym skoczkiem narciarskim wszechczasów. Swój pierwszy skok oddał w 1970 roku, kiedy miał zaledwie 7 lat .W okresie swojej najlepszej formy nie miał sobie równych. Można było stawiać na niego w ciemno, że wygra konkurs.
Miał idealne predyspozycje do skakania na nartach. Ważył 56 kg przy 177 cm wzrostu, w dodatku był wspaniale przygotowany technicznie, dzięki czemu był skoczkiem idealnym. Jego perfekcjonizm ukazywał się przede wszystkim na progu skoczni. W książce "Voittohyppy" (zwycięski skok) Matti Pulli, który był trenerem Nykänena przez wiele lat, wylicza jego nieporównywalne zalety. Należą do nich m.in. charakter sportowca, który nigdy się nie poddaje, specjalna umiejętność latania, pasjonujący trening oraz typ zawodnika o nerwach ze stali. Rewelacyjny Fin ciężko pracował na swój sukces.
Pierwszym jego sukcesem było wygranie Mistrzostw Świata Juniorów w 1981 roku. Po nich Matti był gotowy do dużych zawodów seniorskich. Pierwsze dorosłe mistrzostwa jakie wygrał, to słynne zawody we mgle w Holmenkollen (Oslo 1982 r.). W ciężkich warunkach pogodowych osiemnastolatek najlepiej kontrolował swe ciało, jak i psychikę. Rezultatem tego były dwa najdłuższe skoki w obu seriach. To było jedyne złoto dla Finlandii w tych MŚ, więc Nykänen ocalił honor Finów w ostatnim momencie. Po tych zawodach Finlandia miała nowego bohatera narodowego.
Były to wspaniałe lata dla Fina. W 1983 roku wygrał Turniej Czterech Skoczni i Puchar Świata. W rok później zdobył 2 miejsce w PŚ i 3 na TCS. Pierwsza poważna porażka pojawiła się na jego pierwszej Olimpiadzie Zimowej w Sarajewie (1984), kiedy to prowadził po I serii o 3,6 punktu, jednak okazało się to niewystarczające aby wygrać. W czasie drugiego skoku ześliznęła mu się narta poza oblodzony tor, przez co zachwiał się. i "spalił" skok. Wygrał wtedy Jens Weissflog. Mimo wszystko, pierwszy medal olimpijski stał się faktem, bez względu na to, iż Matti miał wtedy zatrucie pokarmowe tuż przed zawodami.
Kolejne lata także były szczęśliwe dla Mattiego. W 1985 roku wygrał MŚ w lotach, Puchar Świata i zdobył 2 miejsce na TCS oraz 3 na MŚ. 1986 rok to trzeci tytuł mistrza w Pucharze Świata!
Matti Nykänen kochał duże skocznie, Na nich zawsze spisywał się najlepiej. Dwukrotnie w historii bił rekord odległości. Po raz pierwszy uzyskał 185 metrów podczas konkursu w Oberstdorfie w 1984 roku. Drugi rekord to 191 metrów podczas oficjalnego treningu na skoczni w Planicy rok później.
Mimo wcześniejszych sukcesów imię Mattiego Nykänena zapisało się w historii olimpiad dopiero po Olimpiadzie w Calgary w lutym 1988 r. Wygrał on wtedy zawody na małej skoczni z przewagą aż 17 punktów nad drugim Czechem Pawłem Plocem oraz konkurs na dużej skoczni z różnicą 16,1 punktu do Norwega Erika Johsena. W zawodach drużynowych Finlandia zdobyła złoty medal, a Nykänen oddał najdłuższe skoki zawodów.
Matti Nykänen jest jedynym mistrzem olimpijskim w skokach narciarskich, który posiada 4 złote medale. Do 2002 roku był jedynym skoczkiem, który wygrał oba konkursy na dużej i małej skoczni na jednej olimpiadzie (w SLC 2002 dokonał tego także Simon Ammann). W dodatku od czasów norweskiego Birgera Ruuda (Olimpiada w 1932, 1936) jest on jedynym zawodnikiem, który był zdolny do powtórzenia swego zwycięstwa na następnej olimpiadzie z rzędu.

Życie prywatne Mattiego było bardzo burzliwe. W 1986 roku zaczął mieć poważne problemy alkoholowe. Po konkursie w Ga-Pa w styczniu 1987 roku został wyrzucony z Turnieju Czterech Skoczni, z zakazem występu w paru kolejnych konkursach PŚ. Pod wpływem alkoholu spowodował wtedy znaczne straty materialne na terenie hotelu, w którym mieszkał. Nie zdarzyło się to po raz pierwszy, bo już rok wcześniej został na krótko zawieszony przez swoją federację narciarską za nadużywanie mocnych trunków.
W 1986 roku Matti ożenił się z Tiiną Hassinen. Wkrótce urodziło im się dziecko - syn Sami. Jednak już po dwóch latach małżeństwa Nykänen rozwiódł się z Tiiną, by ponownie ożenić się w 1989 roku z Pią Hynninen, z którą był związany do roku 1991. Z tego związku ma córkę Eveliinę.
Tego samego roku zakończył swoją karierę sportową. Po MŚ w Val di Fiemme, w wieku zaledwie 27 lat Matti oznajmił, że kończy ze skokami. Oficjalnym powodem zakończenia kariery były problemy z plecami. Narośl na jego kręgosłupie została później zoperowana, ale entuzjazm do trenowania zniknął. Matti nie wrócił więcej na skocznię.
Oprócz wielkich sukcesów sportowych w życiu prywatnym Matti odniósł sukcesy jako piosenkarz rockowy. Jego własne nagranie "Yllätysten Yö" stało się złotym singlem w 1992 roku (25 000 sprzedanych egzemplarzy). W dodatku do sukcesu Tapio Rautavaara, Matti jest jedynym fińskim mistrzem olimpijskim, który zdobył złoto także w branży muzycznej.
Po zakończeniu kariery próbował także kariery jako polityk m.in. w 1996 roku zasiadał w Radzie Miejskiej. Potem imał się różnych zajęć. Był pracownikiem restauracji, a także striptizerem w jednym z nocnych klubów. To wywołało burzę w mediach. Nykaenen zasłynął jako "niepokorna dusza". Często o nim pisano i mówiono. Nie bał się podejmować kontrowersyjnych decyzji. Między innymi sprzedał wszystkie swoje złote medale, które w chwili obecnej można oglądać w Muzeum Sportu w Helsinkach.
W 1996 roku ożenił się po raz trzeci - tym razem z Sari Paanala. Podczas ślubu przyjął nazwisko żony. Od tej pory nazywał się Matti Paanala. Ich związek nie trwał jednak długo. W 1998 roku Matti ponownie rozwiódł się i powrócił do swojego dawnego nazwiska.
Obecnie mieszka w Ylojarvi (niedaleko miejscowości Tampere). Od 2001 roku jest żonaty po raz czwarty z Mervi Tapola.


Jani Soininen (Finlandia)

Data urodzenia
12 listopada 1972
Miejsce urodzenia
Jyvaskyla
Miejsce zamieszkania
Jyvaskyla
Pseudonim
Suolo
Języki
fiński, angielski

Jani Soininen urodził się 12 listopada 1972 roku w Jyvaskyla w Fiinlandii. Był jednym z najbardziej doświadczonych zawodników fińskich ostatnich lat. Największym jego sukcesem był niewątpliwie indywidualny złoty medal olimpijski w Nagano w 1998 roku. Na tej samej olimpiadzie wywalczył srebro ze swoją drużyną. Przez większość swojej kariery był zawodnikiem klubu Jyvaskylan Hiihtoseura. Dziś jego największą pasją jest jazda na motorze. Przygodę ze skokami zakończył przed rozpoczęciem letniego sezonu 2001.

Kari Ylianttila (Finlandia)

Data urodzenia
28 sierpnia 1953
Miejsce urodzenia
brak danych
Miejsce zamieszkania
brak danych
Pseudonim
brak
Języki
fiński, angielski

Kari Ylianttila urodził się 28 sierpnia 1953 roku. Dziś nazywa się go "cichym bohaterem". Jego największy sukces to zwycięstwo w Turnieju Czterech Skoczni w sezonie 1977/78. Jednak gdy jechał na te zawody, nikt nie brał go pod uwagę przy typowaniu faworytów. Wygrał wtedy cały turniej, zwyciężając jedynie w Bischofshofen. Rok wcześniej Kari zadziwił publiczność, choć nie odniósł większego sukcesu. Podczas treningu w Oberstdorfie przewrócił się na rozbiegu (wówczas było o to łatwiej, nie było belek startowych, tylko tzw. luki, dziś coś podobnego stosuje się tylko niekiedy na skoczniach dziecięcych) i sturlał na sam dół. Mimo tego odniósł tylko niewielkie obrażenia. Oprócz pięknego zwycięstwa w TCS (miejsca: 3,2,2,1) nie odniósł szczególnie imponujących sukcesów. W 1980 roku zajął 13 miejsce na Olimpiadzie w Lake Placid, na dużej skoczni, a 32 na normalnej,
Po zakończeniu kariery w 1982 roku został trenerem kadry fińskiej. W ekipie fińskich trenerów był obecny przez ponad 12 lat. Po sezonie 1993/94 wyjechał do USA, aby pomóc amerykańskim skoczkom. Dziś jest obywatelem Stanów Zjednoczonych. Przez długi czas trenował pierwszą kadrę skoczków amerykańskich. Jego podopiecznymi byli m.in. Alan Alborn i Clint Jones. Po przygodzie w USA wyjechał do Szwecji, gdzie przez rok trenował Johana Eriksona, by w 2005 roku objął pracę w klubie z Hinterzarten w Niemczech. Przed sezonem 2005/06 objął funkcje trenera Japończyków.

Masahiko Harada (Japonia)

Data urodzenia
9 maja 1968
Miejsce urodzenia
Kamikawa
Miejsce zamieszkania
Sapporo
Pseudonim
Masa
Języki
japoński

Harada urodził się 5 września 1968 roku w Kamikawie (Japonia). Skakał dla klubu Snow Brand. Był najstarszym reprezentantem Japonii w historii i zarazem był najstarszym zawodnikiem występującym w Pucharze Świata. Jego ostatnie sezony to znaczny spadek formy. Nie skakał już tak równo, jak kilka sezonów wcześniej. W sezonie 2004/05 występował głównie na krajowym podwórku, tylko kilkukrotnie goszcząc w rozgrywkach o Puchar Kontynentalny.
Harada to zawodnik bardzo specyficzny. Zaczął skakać w wieku 8 lat. Był pierwszym Japończykiem, który wystąpił w Mistrozstwach Świata Juniorów. Po ukończonej szkole "Tokai Dai-Yon High school", po 8 zwycięstwach w Pucharze Świata, dostał pracę w Yukijirushi ("Snow Brand") Company. 2 lutego 1994 w Lillehammer, to przez niego japońska drużyna nie zdobyła złota. Wtedy zawiódł. Był obwiniany za wszystko. Nosił się wtedy z zamiarem zakończenia kariery, jednak przetrwał złe czasy dzięki wsparciu rodziny. Zawsze się uśmiecha i nawet w tamtym okresie zawsze był uśmiechnięty. Taka już jego natura. 4 lata później zdobył brązowy medal na Olimpiadzie w Nagano na dużej skoczni. Dwa dni później w zawodach drużynowych w pierwszym skoku znowu zawiódł. Skoczył najgorzej ze wszystkich zawodników - znowu zapowiadał się czarny scenariusz. Jednak w drugim skoku skoczył 137 metrów i Japonia zdobyła złoto. Płakał wtedy ze szczęścia - Harada stał się znowu bohaterem... Zakończył karierę w po sezonie 2005/06.

Yukio Kasaya (Finlandia)

Data urodzenia
17 sierpnia 1943
Miejsce urodzenia
Sapporo
Miejsce zamieszkania
Sapporo
Pseudonim
brak
Języki
brak danych

Yukio Kasaya urodził się w 1943 r. na wyspie Hokkaido. Należy do legend skoków narciarskich, ale niewiele brakowało, by nigdy do tego nie doszło. W wieku sześciu lat mały Yukio omal nie utonął. Grupka dzieci weszła na zamarznięty staw w parku w Sapporo. Lód załamał się i nim przybyła pomoc, pięcioro spośród ośmiorga już nie żyło. Przyszły mistrz został uratowany przez swojego brata, Kunio, który wskoczył do wody i utrzymywał go nad wodą aż do przybycia ratowników. Od tego czasu zawsze byli sobie bliscy. Kunio był trenerem brata w czasach jego sportowej kariery, później zaś razem pracowali w biurze firmy produkującej whisky.
Jeszcze na igrzyskach olimpijskich w 1968 r. (Grenoble) zajął zaledwie 23. i 20. miejsce. Już dwa lata później został wicemistrzem świata na skoczni K-70. O Kasayi wspomina się często, gdy mowa o Turnieju Czterech Skoczni. Dopiero po 50 latach zdarzyło się po raz pierwszy, by jeden zawodnik wygrał wszystkie konkursy. Kasaya należał do tych, którzy byli tego bliscy. Na przełomie roku 1971 i 1972 wygrał kolejno w Oberstdorfie, Ga-Pa i Innsbrucku. Jednak zaraz potem świadomie zrezygnował ze startu w Bischofshofen, by wziąć udział w kwalifikacjach olimpijskich w Japonii. Oczywiście, nie wygrał przez to całego turnieju. Jednak pozostawił otwartym pytanie "Czy można wygrać wszystkie konkursy TCS", na które przez 50 lat wydarzenia odpowiadały "Nie".
Kwalifikacje nieoczekiwanie rozpoczął słabo, kilkakrotnie zaliczył upadki. Ostatecznie jednak zakwalifikował się do kadry i zdobył na igrzyskach złoty medal na K-70. Na większej skoczni zajął czwarte miejsce, co wielu postrzegało jako porażkę - w Japonii wielu ludzi miało nadzieję, że ich Yukio, który zresztą pochodził z Sapporo, zdobędzie dwa złote medale. Po zakończeniu kariery Yukio Kasaya studiował w Tokio zarządzanie.

Matjaz Zupan (Jugosławia)

Data urodzenia
27 września 1968
Miejsce urodzenia
brak danych
Miejsce zamieszkania
Spodnje Duplje
Pseudonim
brak
Języki
słoweński, angielski, niemiecki

Z powodu problemów z kolanem Matjaz nigdy nie powtórzył takich sukcesów. Jednakże dobrze radził sobie na mistrzostwach kraju. W 1989 został Mistrzem Słowenii na obu skoczniach (wtedy wciąż jeszcze rozgrywały się one na K-70 i K-90). Swój czwarty tytuł mistrza kraju zdobył w 1992 na K-90. Posadę trenera Słoweńców Matjaz sprawuje od 3 lat. Wcześniej był asystentem głównego trenera. W tym roku planował ukończyć wychowanie fizyczne na uniwersytecie w Lubljanie. jako trener reprezentacji kraju ma bardzo mało czasu by koncentrować się na nauce. Obecnie mieszka w Spodnje Duplje (blisko Kranj), mierzy 180 cm i waży 66 kg. Jego hobby to go-card." cols="75">Matjaz Zupan urodził się 27 września 1968 roku. Od zawsze był fanem skoków narciarskich. Już w wieku 4 lat wraz z rodziną pojechał do Planicy i pierwszy raz zobaczył skoki na żywo. Był zachwycony skokami Waltera Steinera na K-90 tak bardzo, że sam zapragnął skoczyć. Oczywiście nie mógł tego zrobić, ale pozwolono mu zjechać ze skoczni sankami. Na miejsce w drużynie słoweńskiej (występowała ona pod flagą jugosłowiańską, ale składała się tylko ze słoweńskich skoczków) zasłużył sobie w ostatnim roku kariery jako juniora (1985/86). Rok później miał miejsce jeden z najlepszych momentów jego kariery - zajął 2 miejsce w Planicy za rewelacyjnym
Fidjestolenem. Trzeba zaznaczyć, że dla skoczka słoweńskiego zajęcie miejsca na podium w Planicy, jest równe zdobyciu medalu na MŚ czy Igrzyskach Olimpijskich! W tym samym (1987) roku zajął 4-te miejsce na MŚ w Oberstdorfie. To było najlepsze miejsce jakie kiedykolwiek zajął słoweński skoczek na MŚ. Matjaz miał wtedy tylko 19 lat. Gdyby był starszy i bardziej doświadczony prawdopodobnie lepiej poradziłby sobie z obciążeniem psychicznym i być może zdobyłby medal. Następny sukces przyszedł na mistrzostwach kraju. Zupan został mistrzem na małej skoczni. Jego debiut na Igrzyskach Olimpijskich nie był imponujący. Słabo spisał się na K-90, ale potem poprawił się i zajął 10-te miejsce na K-70. 23 lutego 1988 roku okazał się najszczęśliwszym dniem
dla innego Matjasa - Matjasa Debelaka. Zdobył on brązowy medal i "dodał tym skrzydeł" całej drużynie. Następnego dnia - 24-go lutego - Słoweńcy zdobyli srebro w konkursie drużynowym. Gdyby nie najlepszy skoczek wszechczasów- Matti Nykaenen - mogliby łatwo zdobyć złoto. Dla Matjasa był to punkt kulminacyjny całej kariery. Nie tylko dlatego, że zdobył wraz z kolegami srebro, ale także jego wynik indywidualny był słabszy jedynie od świetnie dysponowanego Nykaenena (Matti był oczywiście nie do pobicia)!
Z powodu problemów z kolanem Matjaz nigdy nie powtórzył takich sukcesów. Jednakże dobrze radził sobie na mistrzostwach kraju. W 1989 został Mistrzem Słowenii na obu skoczniach (wtedy wciąż jeszcze rozgrywały się one na K-70 i K-90). Swój czwarty tytuł mistrza kraju zdobył w 1992 na K-90. Posadę trenera Słoweńców Matjaz sprawuje od kilku lat. Wcześniej był asystentem głównego trenera. Ukończył wychowanie fizyczne na uniwersytecie w Lubljanie. Jako trener reprezentacji kraju ma bardzo mało czasu by koncentrować się na nauce. Obecnie mieszka w Spodnje Duplje (blisko Kranj), mierzy 180 cm i waży 66 kg. Jego hobby to go-cardy.

Sven Hannawald (Niemcy)

Data urodzenia
9 listopada 1974
Miejsce urodzenia
Erlabrunn
Miejsce zamieszkania
Hinterzarten
Pseudonim
Hanni
Języki
niemiecki, angielski

Hannawald ma swoje korzenie w Skandynawii. Jego ojciec, Andreas jest Finem. Sven urodził się 9 listopada 1974 roku w Erlabrunn (dawne NRD). Do 1991 roku nosił nazwisko Poehler po matce. Wtedy to, po zjednoczeniu Niemiec jego rodzice pobrali się i przeprowadzili do Hinterzarten. Do dziś Sven mieszka w tym mieście gdzie skakał dla tamtejszego klubu - SC Hinterzarten.
Karierę rozpoczynał od kombinacji norweskiej, swój pierwszy skok oddał w wieku 7 lat, ale dopiero gdy miał 15 lat, postanowił skoncentrować się wyłącznie na skokach. Sukcesy jednak nie przyszły od razu. W roku 1996, mając 22 lata był w podstawowej kadrze Niemiec, ale nie miał znaczących osiągnięć. Był o krok od zakończenia kariery. Wycofano go do startów w CoC. Osiągnięcia w Pucharze Kontynentalnym uratowały jego karierę. Naprawdę pierwszy udany sezon był dopiero w latach 1997/98. Sven zajął wtedy 2 miejsce w Turnieju Czterech Skoczni i zdobył brąz na Igrzyskach Olimpijskich w Nagano (drużynowo). Potem było już naprawdę dobrze. W 1999 roku zdobył drużynowe Mistrzostwo Świata w Ramsau. W roku 2000 zdobył indywidualnie tytuł mistrza lotów narciarskich. Wtedy zaczął za bardzo się odchudzać i wielu podejrzewało go o anoreksje. Zrobił się chudy, a wyniki wcale nie były dobre. Był wyższy od Małysza aż o 15 cm, ale mniej od niego ważył. Hannawald to jednak doświadczony zawodnik. Po roku wyszedł z kryzysu. Sezon 2001/02 może zaliczyć do najbardziej udanych w swojej karierze. Wygrał bowiem jako pierwszy skoczek w historii wszystkie 4 konkursy w Turnieju Czterech Skoczni i został triumfatorem jubileuszowego - 50. TCS. W tym samym roku zdobył srebrny medal na Igrzyskach Olimpijskich w Salt Lake City i zajął 2 miejsce w Pucharze Świata. Pod koniec sezonu 2002 niestety odniósł lekką kontuzję i nie wziął udziału w Letniej Grand Prix. Na skocznie powrócił zimą w Engelbergu, tuż przed Turniejem Czterech Skoczni 2002/2003. Tym razem nie powtórzył swojego sukcesu. Wygrał tylko jeden konkurs TCS, a w klasyfikacji generalnej przegrał tylko z Ahonenem. W Pucharze Świata ponownie zajął 2 miejsce. W 2003 roku wygrał tylko, po raz trzeci w swej karierze, klasyfikacje PŚ w lotach narciarskich.
Niestety niedługo potem zaczął osiągać coraz słabsze wyniki, co przyczyniło się do kolejnego załamania nerwowego. Sven cierpiał na tzw. :syndrom wypalenia" i musiał poddać się leczeniu. Po ponad roku wyszedł z choroby, ale obawy pozostały. Przed sezonem 2005/06 głośno było o jego powrocie do skakania. Początkowo postanowił kontynuować karierę, jednak nie zmieścił się w podstawowej kadrze Petera Rohweina na IO w Turynie 2006 i w sierpniu 2005 roku ogłosił koniec kariery.
Prywatnie Sven lubi grać w tenisa i w hokeja. Uwielbia sklejać modele samolotów (latające). W 2002 roku został Sportowcem Niemiec.

Dieter Thoma (Niemcy)

Data urodzenia
19 października 1969
Miejsce urodzenia
Schwarzwald
Miejsce zamieszkania
Hinterzarten
Pseudonim
brak
Języki
niemiecki, angielski

Dieter Thoma pochodzi z rodziny narciarskiej. Jego dziadek Albert był instruktorem i trenerem, ojciec znanym biegaczem, jednak najsławniejszym członkiem rodziny Thomów był Georg, mistrz olimpijski i mistrz świata w kombinacji norweskiej. Sam Dieter zaczął uprawiać skoki narciarskie jako sześciolatek. W 1984 roku, w wieku prawie 15 lat, trafił do niemieckiej kadry C. Jego pierwsze wielkie zawody to Turniej Czterech Skoczni na przełomie 1984 i 1985 roku, na który został wysłany jako najmłodszy zawodnik. Rok później na tychże zawodach zaczęły się pierwsze sukcesy Dietera - w Garmisch-Partenkirchen zajął 11. miejsce.
Mimo wielkiego wrażenia, jakie zrobiły występy debiutanta, wkrótce młody Thoma na jakiś czas zniknął z wielkich zawodów. Trenerzy, nie chcąc marnować talentu, postanowili go nie przeciążać i wysyłali go raczej na imprezy juniorskie. Na MŚ Juniorów w Lake Placid Dieter zdobył indywidualnie 6. miejsce i złoty medal w drużynie. Wkrótce potem odniósł poważną kontuzję, ale leczenie przebiegało bardzo szybko i już w sierpniu normalnie trenował. W sezonie 1986/1987 został po raz pierwszy mistrzem Niemiec i znakomicie rozpoczął TCS. Jednak druga część sezonu nie była udana. Pierwsze zwycięstwo przyszło, gdy miał 19 lat, na zawodach w Thunder Bay. W tymże sezonie wygrał Turniej Czterech Skoczni i został mistrzem świata w lotach. W klasyfikacji generalnej Pucharu Świata zajął 4. miejsce, w kolejnym sezonie - 3. Na MŚ w Val di Fiemme razem z drużyną niemiecką zdobył brązowy medal. Lata 1992 i 1993 były mniej udane. Dietera trapiły drobne choroby i kontuzje. W sumie w ciągu całej swojej kariery przeszedł ośmiokrotnie operacje kolana. Jednak póki co sytuacja nie była poważna. Latem 1993 r. skoczek skoncentrował się na opanowaniu stylu V i już następnej zimy skakał tym stylem.
Na Igrzyskach Olimpijskich w Lillehammer Thoma zdobył złoto w drużynie i brąz indywidualnie na skoczni normalnej. Także z kolejnych imprez mistrzowskich, od MŚ w lotach po kolejną olimpiadę, wracał z medalami.
Niestety obok tych wspaniałych sukcesów cały czas istniały problemy zdrowotne. Ostatecznie podczas zawodów Letniego Grand Prix w 1999 r. Dieter Thoma ogłosił zakończenie kariery. Nie zerwał jednak ze skokami - od stycznia 2000 roku związał się ze stacją telewizyjną RTL. Obecnie razem z Güntherem Jauchem prowadzi bardzo pozytywnie oceniane transmisje z zawodów PŚ.
Prywatnie Dieter jest od 1995 roku mężem Maueli, którą poznał trzy lata wcześniej podczas konferencji prasowej (późniejsza pani Thoma pracowała wtedy w firmie reklamowej). Mają dwoje dzieci. Jego najlepszym przyjacielem jest kolega z kadry, Sven Hannawald. Dieter był mu bardzo pomocny, gdy ten po zjednoczeniu Niemiec, jako młody chłopak, przeniósł się do Hinterzarten. Oprócz tego były skoczek prowadzi prężnie rozwijającą się firmę "THOMA Sportevents".

Jens Weissflog (Niemcy)

Data urodzenia
21 lipca 1964
Miejsce urodzenia
Erlabrunn
Miejsce zamieszkania
Oberwiesenthal
Pseudonim
brak
Języki
niemiecki, angielski

Jens Weissflog urodził się 21 czerwca 1964 roku w Erlabrunn (byłe NRD). Wychował się w Pöhla (Rudawy Czeskie). Już jako nastolatek był zafascynowanym skokami narciarskimi. Początkowo trenował w 1977 roku w rodzimym przyzakładowym klubie sportowym Traktor, a dwa lata później wygrał przy pierwszej próbie okręgowe igrzyska sportowe w Schwarzenbergu. Podczas pierwszych pokazów osiągnięć sportowej młodzieży z NRD zauważono jego wielki talent. Już w wieku 16 lat Jens Weissflog brał udział w zawodach w Oberstdorfie i Garmisch - Partenkirchen z najlepszymi skoczkami świata i powoli był przygotowywany do przyszłych zadań. Jego największe osiągnięcia: zwycięzca olimpijski 1984 (skocznia normalna), 1994 (skocznia duża oraz drużynowo), drugie miejsce olimpijskie 1984 (skocznia duża), tytuł Mistrza Świata 1985, 1989 (każdorazowo na skoczni normalnej), tytuł Wicemistrza Świata 1984 (drużynowo), 1989 (skocznia duża), 1995 (drużynowo). Zwycięzca Turnieju Czterech Skoczni 1984, 1985, 1991, 1996, tym samym jedyny skoczek na świecie, który ten turniej wygrał czterokrotnie. Trzeba dodać, że jako jedyny zawodnik wygrał go stylem klasycznym (w barwach NRD), jak i stylem V (w barwach zjednoczonych Niemiec). Zdobywca Pucharu Świata 1984, pięciokrotny Mistrz NRD, trzykrotny Mistrz Niemiec. Z wykształcenia Jens Weissflog jest instalatorem elektrykiem. Karierę sportową Weissflog zakończył w 1996 roku i od tego czasu wraz z żoną Nicolą prowadzi własny "Hotel Apartamentowy Jensa Weissfloga" w Oberwiesenthal, gdzie można go osobiście spotkać w recepcji. Jego pasją jest gra w tenisa i w golfa. Często organizuje turnieje. Przy jego hotelu znajduje się pole golfowe. Jens komentuje także zawody skoków dla niemieckiej telewizji publicznej ZDF.

Espen Bredesen (Norwegia)

Data urodzenia
2 lutego 1968
Miejsce urodzenia
Oslo
Miejsce zamieszkania
Kvaal
Pseudonim
The eagle
Języki
norweski

Espen Bredesen urodził się 2 lutego 1968 roku w Oslo. Jako dziecko interesował się przede wszystkim sportem. W zimie jeździł na nartach, latem szczególnie lubił grać w piłkę nożną. Był jednak bardzo wszechstronny, dlatego zdarzało mu się również grać w hokeja, pływać, grać w koszykówkę i tenisa. Narty miał po raz pierwszy na nogach jako 2-3 letni brzdąc. Potem próbował swych sił na położonej koło domu małej skoczni Bjartbakken. Jak sam przyznaje, początki nie należały do najbardziej udanych. Niezrażony niczym Espen próbował jednak dalej, gdyż skakanie przynosiło mu mnóstwo radości. Skocznia stała się jego drugim domem, całymi dniami mógł rywalizować z kolegami w konkursach o najdłuższy skok.
W wieku dziesięciu lat Espen zapisał się do klubu Oppsal IF, gdzie dostał wreszcie prawdziwe narty skokowe i odpowiednie buty. Podczas swych pierwszych zawodów wystąpił w kombinezonie uszytym przez mamę. Choć wygrał ten konkurs, w latach dziecięcych był raczej przeciętnym skoczkiem. Nigdy nie udało mu się dostać do Hovedlandsrennet - wielkiego konkursu, w którym startują 14- i 15-latki z całej Norwegii. Dopiero w wieku 16-17 lat zdecydował, że skoki będzie traktował poważniej. W wieku 21 lat zdobył swój pierwszy tytuł Mistrza Norwegii. Potem mistrzem swego kraju zostanie jeszcze ośmiokrotnie.
Karierę międzynarodową zaczął raczej nieszczególnie. Na pewno nie można o Espenie powiedzieć, że przebojem wdarł się do światowej czołówki. Pierwszą wielką imprezę - Mistrzostwa Świata we włoskim Val di Fiemme - zakończył na 52. miejscu (skocznia średnia), choć na dużej skoczni zajął dobre 16. miejsce. W drużynie był czwarty. Zimą następnego roku pojechał na igrzyska olimpijskie do Albertville, gdzie wsławił się zajęciem ostatniego miejsca zarówno na skoczni normalnej jak i dużej. 57. i 58. miejsce nie przysporzyło mu fanów, a norweskie media wzywały Espena do zakończenia kariery i niepojawiania się na międzynarodowych zawodach. Pewien szwedzki dziennikarz, porównując Norwega do słynnego clowna skoczni Eddiego "Eagle" Edwardsa, powiedział o nim "Espen the Eagle". Ten przydomek ciągnął się za nim przez kolejny rok.
Tymczasem już w 1993 roku odmienił się los norweskiego skoczka. Podczas konkursu na dużej skoczni w Falun, odbywającym się w ramach Mistrzostw Świata, Espen stanął na najwyższym podium. Do tego dołożył wkrótce medal zdobyty w drużynie. W tym samym sezonie wygrał też dwa konkursy Pucharu Świata.
Nadszedł wreszcie sezon 1993/94, najlepszy w karierze Bredesena. Po wygranych w konkursach w Garmisch-Partenkirchen i w Bischofshofen, Espen został triumfatorem klasyfikacji generalnej Turnieju Czterech Skoczni. Jak wieść niesie, duży norweski dziennik Adresseavisen zamieścił długi na całą stronę reportaż o całym wydarzeniu. Redaktorzy byli tak zaaferowani sukcesem rodaka oraz zajęci odwoływaniem swych własnych słów sprzed dwóch lat, kiedy to radzili młodemu Espenowi rozwód ze sportem, że w całym zamieszaniu nie zamieścili żadnych wyników, żadnej klasyfikacji. Cały kraj liczył na Espena, gdyż zaledwie półtora miesiąca pozostało do olimpijskich zmagań w Lillehammer. Bredesen nie zawiódł rodaków. Wprawdzie Norwegia nie zdobyła medalu drużynowo, lecz złoty medal na średniej skoczni oraz srebrny na dużej wywołał euforię w całym kraju. Do dziś Espen ze skokiem na 104,5 metra jest rekordzistą średniej skoczni w Lillehammer. Jakby sukcesów było mało, w tym sezonie udało mu się zdobyć jeszcze Puchar Świata i tytuł wicemistrza świata w lotach narciarskich. Był też rekordzistą jeśli chodzi o długość skoku - w jednej z prób poszybował na odległość 210 metrów.
Kolejne starty Espena nie były już niestety tak udane. Podczas Mistrzostw Świata w kanadyjskim Thunder Bay nie zajął żadnej znaczącej lokaty. Dwa lata później w Trondheim zawiódł rodaków. Prowadził po pierwszej serii skoków o mistrzostwo świata na skoczni normalnej. Tysiące ludzi patrzyło, jak przewraca się podczas drugiego skoku, obracając wniwecz nadzieję na norweski medal. Ten konkurs wygrał ostatecznie Janne Ahonen, Espen został sklasyfikowany na 15. pozycji. Jego praktycznie ostatnim dużym sukcesem było drugie miejsce w klasyfikacji Generalnej Letniej Grand Prix w 1997 roku. W ciągu najlepszych lat swej kariery osiem razy stawał na najwyższym podium w konkursach Pucharu Świata.
Espen Bredesen zakończył karierę w 2000 roku. Nie odszedł w glorii zwycięzcy - w sezonie 1999/2000 zdobył zaledwie jeden punkt w klasyfikacji Pucharu Świata. Potem jeszcze wielokrotnie służył radą norweskim trenerom. Mówiono nawet o możliwości objęcia przez niego stanowiska trenera reprezentacji Norwegii, do czego w końcu nie doszło. Obecnie Espen mieszka w miejscowości Kvaal w pobliżu Trondheim. Pracuje jako specjalista od marketingu i organizacji w drużynie Troenderhopp. Wolne chwile poświęca na budowę domu, nurkowanie, grę w golfa. Po zakończeniu kariery poświęcił swój czas rodzinie: żonie Vibeke i trzyletniej córeczce Aurorze.

Tommy Ingebrigtsen (Norwegia)

Data urodzenia
8 sierpnia 1977
Miejsce urodzenia
Trondheim
Miejsce zamieszkania
Trondheim
Pseudonim
Tiger
Języki
norweski, angielski, niemiecki, szwedzki, duński

Tommy Ingebrigtsen urodził się 8 sierpnia 1977 w Trondheim (północna Norwegia). Skakał dla klubu Byaasen I.L. Tronderhopp. Jego największym sukcesem było zdobycie Mistrzostwa Świata Juniorów i Mistrzostwa Świata seniorów (na dużej skoczni) w tym samym roku - 1995. Jego hobby to polowanie, wędkarstwo, muzyka, golf, bilard i kręgle. Wielokrotnie był kontuzjowany m.in. złamał nadgarstek. Tommy w Planicy 1999 roku ustanowił rekord świata w odległości - 219,5 m, pobity potem przez Andreasa Goldbergera. Nigdy jednak nie wygrał konkursu Pucharu Świata. W sezonie 2001/2002 spisywał się bardzo kiepsko i spadł do reprezentacji "B". Odrodził się w styczniu 2003 roku, oczywiście za kadencji Miki Kojonkoskiego. W lutym 2003 został dwukrotnym Mistrzem Norwegii i ponownie dostał powołanie na Mistrzostwa Świata. W Predazzo zajął 4 miejsce na K-120 i zdobył srebrny medal na K-95. Ponownie stał się liderem norweskiej ekipy. W sezonie 2003/2004 był nieco w cieniu swoich kolegów, ale łapał się do kadry i wystąpił w najważniejszych zawodach. Zdobył złoty medal w drużynie na MŚ w lotach w Planicy. Indywidualnie uplasował sie na 5 miejscu. W klasyfikacji generalnej PŚ znalazł się na 11 pozycji. Kolejny sezon także nie był dla niego najlepszy. Tym razem nie załapał się do drużyny na MŚ w Oberstdorfie. Jedyne dobre starty udały mu się na zakończenie sezonu w Planicy gdzie zajął 6 i 7 miejsce, jednak skakał o wiele lepiej, niestety zaliczył upadek. Osiągnął wtedy swój życiowy, nieustany rekord - 236 metrów. W styczniu 2006 roku wraz z kolegami z drużyny obronił tytuł Mistrzów Świata w lotach. Na Olimpiadzie w Turynie nie dostał szans indywidualnie, za to w drużynie zdobył brązowy medal. Trzeba jednak zaznaczyć, że zawalił swoje skoki, a Norwegowie mierzyli w złoto! Po nieudanym sezonie 2006/07 zakończył karierę.

Lasse Ottesen (Norwegia)

Data urodzenia
8 kwietnia 1974
Miejsce urodzenia
Aurskog
Miejsce zamieszkania
Asker
Pseudonim
brak
Języki
norweski, angielski, niemiecki

Lasse Ottesen urodził się 8 kwietnia 1974 roku w Asker (Norwegia). Jego wzrost to 184 cm, a waga 68 kg. Skakał dla klubów Aurskog i Finstadbru SPK. Jego hobby to golf. Miał operację kolana. Z zawodu jest pilotem. Nigdy nie stanął na najwyższym szczeblu podium w zawodach Pucharu Świata. Jest, obok Espena Bredesena, jednym z najbardziej utytułowanych zawodników norweskich lat 90-tych. Swą bogatą w sukcesy karierę zakończył jesienią 2001 roku. Od maja 2002 jest trenerem skokowym reprezentacji Norwegii w kombinacji norweskiej.

Birger Ruud (Norwegia)

Data urodzenia
23 sierpnia 1911
Miejsce urodzenia
Kongsberg
Miejsce zamieszkania
Kongsberg
Pseudonim
brak
Języki
norweski

Birger Ruud był średnim z trzech braci, którzy w latach trzydziestych i czterdziestych święcili triumfy na światowych skoczniach. Najstarszy z nich - Sigmund - urodził się w 1907 roku. Birger przyszedł na świat 23 sierpnia 1911 roku. Dopiero dziewięć lat później urodził się najmłodszy Asbjoern. Chłopcy wychowali się i spędzili całe życie w miejscowości Kongsberg (prowincja Buskerud), na zawodach reprezentując tamtejszy klub Kongsberg IL. Bracia Ruud znani byli ze specyficznego stylu skakania - z ramionami obracającymi się wzdłuż tułowia. O tym, że rodzeństwo było fenomenalnie uzdolnione, niech świadczy fakt, że to jedyny przypadek w historii, gdy trzej bracia zdobyli tytuł Mistrza Świata w skokach narciarskich. W latach 1929-38 bracia wygrali siedem z jedenastu rozgrywanych wówczas konkursów o mistrzostwo świata i mistrzostwo olimpijskie. Jako pierwszy sukcesy zaczął odnosić najstarszy Sigmund. Do jego najznakomitszych osiągnięć należy srebrny medal Igrzysk Olimpijskich w St.Moritz w 1928 roku. Rok później zdobył tytuł Mistrza Świata na Wielkiej Krokwi w Zakopanem. W 1930 roku otrzymał brązowy medal Mistrzostw Świata, które odbywały się w jego ojczyźnie, na skoczni Holmenkollen w Oslo. Sukcesy najmłodszego Asbjoerna przypadają na koniec lat trzydziestych i początek czterdziestych. Jego największym sukcesem jest złoty medal Mistrzostw Świata w Lahti z 1938 roku.
Birger zdobył dwa złote medale olimpijskie. W 1932 roku w Lake Placid na pierwszym miejscu uplasowały go skoki na 66,5 i 69,0 metrów. Podczas kolejnych igrzysk w Garmisch-Partenkirchen (1936 rok) wziął udział nie tylko w konkurencjach klasycznych, lecz również w kombinacji alpejskiej. Po zjeździe prowadził nawet z przewagą 4,4 sekundy, ale ominięcie bramki podczas slalomu kosztowało go medal - rywalizację zakończył na czwartym miejscu. Tydzień później zdobył drugi złoty medal olimpijski w karierze. Po dwunastu latach w szwajcarskim St.Moritz sięgnął po olimpijskie srebro. Miał wtedy 37 lat!
Średni z braci był też potrójnym mistrzem świata (tytuły zdobył w 1931, 1935 i 1937 roku). W czasie zakopiańskich Mistrzostw Świata, które odbyły się w 1939 roku, Birger zdobył srebrny medal, ustanawiając nowy rekord Wielkiej Krokwi (81,5 metra). Rekordowe skoki oddawał też na innych obiektach. Dwa razy ustanawiał rekordy świata w długości skoku: w 1931 roku na norweskiej skoczni Odnesbakken uzyskał odległość 76,5 metra, a w 1934 roku w Planicy poszybował na odległość 92 metrów.
Podczas II Wojny Światowej Birger był przeciwnikiem niemieckiej okupacji i działał w ruchu oporu. Do współpracy i startów ku chwale okupanta próbował go przekonać sam Komisarz Rzeszy Josef Terboven. Birger odmowę przypłacił wykluczeniem z norweskiego światka sportowego. W czasie gdy uczestniczył w nielegalnych zawodach narciarskich, został aresztowany i osadzony w obozie koncentracyjnym Grini nieopodal Oslo. Po wojnie powrócił do ukochanego sportu. Był wielkim ambasadorem skoków narciarskich. Chciał, by młodzież podążała jego śladami, zachęcał dzieci do uprawiania sportu. Razem z braćmi prowadził sklep sportowy, gdzie, jak wieść niesie, wśród zdjęć najlepszych skoczków świata nie brakowało fotografii Stanisława i Andrzeja Marusarzów. Wspólnie ze swym przyjacielem, również wyśmienitym skoczkiem Petterem Hugstedem, zaangażował się w budowę narciarskiego muzeum w Kongsberg, które zostało otwarte w 1986 roku przez króla Norwegii Olava V i istnieje do dziś. Birger był człowiekiem niezwykle skromnym, nie lubiącym wywyższać się wychylać się z tłumu. Był jednak bardzo popularny. Nazywano go "małym wielkim Birgerem". Birger wiódł szczęśliwe życie osobiste. Żona Magda i syn Vebjoern do dziś w Kongsbergu podtrzymują tradycję mistrza. Birger Ruud zmarł w swym rodzinnym mieście 13 czerwca 1998 roku.

Björn Wirkola (Norwegia)

Data urodzenia
4 kwietnia 1943
Miejsce urodzenia
Alta
Miejsce zamieszkania
brak danych
Pseudonim
brak
Języki
brak danych

Bjoern Wirkola urodził się w północnonorweskim mieście Alta - stolicy Laponii. W tamtejszym klubie rozpoczął swą obfitującą w liczne trofea karierę. Znany jest przede wszystkim jako król Turnieju Czterech Skoczni. Trzy razy pod rząd - w latach 1967, 68 i 69 odniósł zwycięstwo w klasyfikacji generalnej tego turnieju. Zwycięstw w pojedynczych konkursach miał na koncie aż dziesięć. W 1966 roku został podwójnym Mistrzem Świata. Na dużej skoczni w Oslo pokonał Japończyka Fujisawę i Szweda Sjöberga. Podczas zawodów na skoczni średniej wyprzedził wschodnioniemieckiego zawodnika Neuendorfa i Fina Lukkariniemi. Brał udział w trzech igrzyskach olimpijskich - niestety bez większych sukcesów. Jego największym olimpijskim sukcesem było czwarte miejsce podczas olimpiady w Grenoble w roku 1968.
Bjoern Wirkola trzy razy bił rekord świata w długości skoku. W 1966 roku w Vikersundzie poszybował na odległość 146 metrów. Trzy lata później w Planicy poprawił ten rezultat o dziesięć metrów. Wkrótce na tej samej skoczni osiągnął rekordowy skok na 160 metrów. W 1967 roku wygrał konkurs w ramach dorocznego Holmenkollen Ski Festival, który do dziś odbywa się na największej skoczni Oslo.
Mało kto wie, że Bjoern był sportowcem, który nie ograniczał się jedynie do dyscyplin zimowych. Świetnie grał również w piłkę nożną i zawód skoczka z powodzeniem łączył z karierą piłkarza w znanym klubie Rosenborg Trondheim.
We współczesnych wypowiedziach Wirkoli słychać potępienie postępującej komercjalizacji sportu. Dawna legenda skoków żałuje, że nie sport, a pieniądze stoją teraz w centrum uwagi. Gani gwiazdorstwo wśród zawodników, zbytni luksus i niepotrzebne wydatki. Według niego wygoda zawodników powinna mieć granice wytyczone przez zdrowy rozsądek.


źródło: skokinarciarskie.pl 

 chirurg, narciarstwo, pulmonolog, łyżwiarstwo.
Serwis ma charakter informacyjny. Właściciel nie odpowiada za treść.
opony  netBOX - Systemy internetowe