Skocznie narciarskie - Austria:

Bischofshofen 
 © skokinarciarskie.com.pl Skocznie narciarskie - Austria:

Bischofshofen 
 © skokinarciarskie.com.pl
Aktualnie jesteś:  skokinarciarskie.com.pl Skocznie narciarskie

Skocznie narciarskie

Austria:

Bischofshofen

Nazwa skoczni
im. P.Ausserleitnera
Rok budowy
1947
Punkt K
125 m
Wielkość skoczni
140 m
Punkt jury
139 m
Oficjalny rekord skoczni: 145.0 m
Gregor Schlierenzauer (Austria), 05.01.2008

Skocznia w Bischofshofen pierwotnie nosiła nazwę Hochkönigsschanze. Na początku 1952 r. tutejszy skoczek, Paul Ausserleitner, odniósł podczas treningu ciężką kontuzję, wskutek czego po kilku dniach zmarł. Na jego pamiątkę nadano skoczni nową nazwę. Na tutejszym obiekcie organizowany jest ostatni konkurs Turnieju Czterech Skoczni. Oprócz tej dorocznej imprezy odbył się tu w 1999 roku konkurs skoków na dużej skoczni w ramach Mistrzostw Świata w Ramsau (to miasto nie ma własnej dużej skoczni).
Charakterystyczną cechą tej skoczni jest bardzo długi rozbieg o niewielkim nachyleniu. Skoczkowie nieco się na to skarżą - twierdzą, że muszą "długo czekać" na rozbiegu, że w momencie odbicia jeszcze nic nie widać. Podczas wielkiej przebudowy w 2003 r. został nieco skrócony - z ekstremalnych 149 m do 125. Tyle samo wynosi punkt K - tym samym skocznia w Bischofshofen jest trzecią dużą skocznią o punkcie K powyżej 120 m.
Obiekt jest bardzo dobrze wkomponowany w otoczenie. Rosnący wokół las dobrze osłania go od wiatru. Wieża startowa jest drewniana, wzmocniona betonem. Niewygodą jest brak wyciągu - skoczkowie muszą docierać do "poczekalni" przedstartowej pieszo. Przynajmniej mają ładny widok, idą przez las... Być może teraz uzupełniono ten brak. Na pewno od 2003 r. skocznia ma sztuczne oświetlenie, wiosną 2004 r. położono zaś igelit. Sąsiadują z nią również wyłożone igelitem K-65 i K-20, położone nie równolegle z większą skocznią, ale jak gdyby tworzące z nią kształt litery N. Na tej większej rozgrywa się w ostatnich latach konkurs inauguracyjny kobiecego turnieju letniego.

Innsbruck

Nazwa skoczni
Bergisel
Rok budowy
1927 (2001)
Punkt K
120 m
Wielkość skoczni
130 m
Punkt jury
134 m
Oficjalny rekord skoczni: 134.5 m
Sven Hannawald (Niemcy), 04.01.2004

W Innsbrucku organizowany jest trzeci konkurs Turnieju Czterech Skoczni. Oprócz tego dwukrotnie odbywały się tu Mistrzostwa Świata i również dwukrotnie - Zimowe Igrzyska Olimpijskie. Bergisel jest skocznią starą i bardzo szanowaną. Ma za sobą liczne przebudowy. Jedna z nich została wymuszona przez okoliczności - w 1941 roku wybieg został wykorzystany jako boisko piłkarskie, kibice zajęli oprócz trybun także wieżę startową. Nie wytrzymała ona przeciążenia i zawaliła się. Zginęły cztery osoby. Odbudowę ukończono dopiero po wojnie.
Późniejsze duże przebudowy miały miejsce przy okazji większych zawodów. W ostatnich latach Bergisel była już skocznią nieco przestarzałą, przed TCS w sezonie 2000/2001 dostała warunkowe przedłużenie homologacji. Wkrótce potem przeszła kolejną gruntowną przebudowę - wiosną 2001 została zburzona. Mimo obaw prace ukończono na czas (co ciekawe, skocznia została oficjalnie otwarta dopiero we wrześniu 2002!). Charakterystyczną bardzo nowoczesną wieżę zaprojektowała Zaha Hadid, pochodząca z Iraku, a więc kraju zdecydowanie "nieskokowego". Wewnątrz znajduje się m.in. kawiarnia, poza czasem zawodów i większych świąt przez wiekszą część dnia dostępna dla turystów. Bergisel jest skocznią "otwartą", na ktorą każy może wejść lub wjechać za kilka euro.
Obiekt ma charakterystyczne położenie - wybieg nie jest płaski, lecz kończy się przeciwstokiem. Taka konstrukcja ma pozwolić skoczkom szybciej hamować - nie ma tu dużo miejsca, bo blisko za trybunami znajduje się... cmentarz, stały powód ponurych żartów na temat skoczni.

Ramsau

Nazwa skoczni
Mattenschanze
Rok budowy
1995
Punkt K
90 m
Wielkość skoczni
98 m
Punkt jury
100 m
Oficjalny rekord skoczni: 100.5 m
Gregor Schlierenzauer (Austria), 14.10.2006

W Ramsau znajduje się centrum sportów zimowych i całoroczny ośrodek treningowy, w którym bardzo często goszczą Polacy. Tutejsza skocznia K-90 była planowana specjalnie na Mistrzostwa Świata w 1999 r., ale jej budowa została ukończona już cztery lata wcześniej. Zawody Pucharu Świata odbyły się tu tylko raz (w sezonie 1997/1998). W sezonie 2000/2001 miały odbyć się po raz drugi. Przeszkodziły jednak złe warunki atmosferyczne. Ze względu na niechęć organizatorów do mniejszych skoczni PŚ w skokach raczej tu nie wróci... Obiekt pozostaje jednak lubianą skocznią treningową i przede wszystkim gości zawody letniej serii Pucharu Kontynentalnego..
Charakterystyczne dla tej skoczni jest to, że mimo punktu K równego 90 metrów skoczkowie lecą nawet do 5 m nad zeskokiem. Bywa jednak określana jako "skocznia wzorcowa". Usytuowana jest na naturalnym podłożu u stóp góry Dachstein, bardzo ładnie i symetrycznie względem części zbocza, na której leży. W pobliżu skoczni mieszczą się także trasy biegowe i kompleks basenów, gdzieś bliżej miasta znajdują się trzy obiekty dla młodych skoczków.

Tauplitz / Bad Mitterndorf

Nazwa skoczni
Kulm
Rok budowy
1908
Punkt K
185 m
Wielkość skoczni
200 m
Punkt jury
203 m
Oficjalny rekord skoczni: 214.0 m
Sven Hannawald (Niemcy), 31.01.2003

Skocznia mamucia w Bad Mitterndorf jest najmniejszą z pięciu obecnie czynnych "mamutów" (szósty w amerykańskim Copper Peak ma być jeszcze mniejszy, ale będzie gotowy dopiero pod koniec 2003 roku). Powstała w 1908 r. jako skocznia zaledwie 30-metrowa. Prawie 40 lat później została przebudowana i stała się jedną z największych skoczni świata. Na tej naturalnej skoczni pierwszy konkurs lotów odbył się tu w 1950 r., 25 lat później, trzy lata po wprowadzeniu MŚ w lotach, Kulm pierwszy raz gościła tę imprezę. W 1986 roku, przed kolejnymi MŚ w lotach, skocznia znowu została przebudowana. Dzisiaj można tu skakać powyżej 200 metrów. Skocznia jest osłonięta z obu stron lasem, dodatkowo chroni ją przed wiatrem sztuczna osłona o powierzchni 2800 metrów kwadratowych. Dyrekcja klubu planuje wyposażyć skocznię w coś jeszcze, coś zwyczajnego na mniejszych skoczniach, ale na mamutach do dziś niedopuszczalnego: igelit. Na stronie klubu można zobaczyć całą prezentację, pokazującą, jak może wyglądać nowy obiekt. Trudno jednak powiedzieć, czy FIS zgodzi się na letnie loty. Najdlaszą odległość na tym obiekcie uzyskał na treningu 31 stycznia 2003 roku Sven Hannawald (214 metrów).

Villach

Nazwa skoczni
Alpenarena
Rok budowy
1924
Punkt K
90 m
Wielkość skoczni
98 m
Punkt jury
98 m
Oficjalny rekord skoczni: 101.0 m
Marcin Bachleda (Polska), 05.02.2006

Villach jest od dawna ośrodkiem sportów zimowych. Jak wskazują stare zapisy, pierwszy konkurs skoków narciarskich miał tu miejsce w 1909 r. W 1924 powstała porządna, nieamatorska skocznia - Jahnschanze. Już w 1937 r. przeszła kompletną przebudowę. W czasie wojny uległa zniszczeniu, jednak dzięki oddolnej organizacji o nazwie Unia Skoczków została szybko odbudowana. W latach `90. dzisiejsza Alpenarena stała się naprawdę nowoczesnym kompleksem skoczni (w 1995 r. została wyremontowana). Dzięki temu udało się tu organizować zawody klasy światowej. Organizowano tu m.in. zawody Pucharu Kontynentalnego i Letniego Grand Prix. Mimo wzgardy organizatorów Pucharu Świata dla mniejszych skoczni w sezonie 2001/2002 rozegrano tu nie po raz pierwszy konkurs PŚ - być może ostatni konkurs tej rangi na skoczni normalnej... Nadal organizuje się tu natomiast zawody w kombinacji norweskiej.
Drobną ciekawostką jest umieszczona obok skoczni i budynku kawiarni "Imitationsanlage" - dwa kilkumetrowe wyposażone w belkę rozbiegi o bardzo niewielkim nachyleniu. Obiekt ten umożliwia ćwiczenie imitacji skoków w ruchu, co jest dla ciała skoczka bardziej "realistyczne", niż odbijanie się z miejsca. Z takiego rozbiegu zjeżdża się na specjalnym wózku, zaś obok obiektu stoi tabliczka z osobliwym napisem: "Korzystanie na własne ryzyko".


Czechy:

Harrachov

Nazwa skoczni
Čertak
Rok budowy
1980
Punkt K
185 m
Wielkość skoczni
205 m
Punkt jury
203 m
Oficjalny rekord skoczni: 214.5 m
Matti Hautamaeki (Finlandia), 09.03.2002

Harrachov był pierwszym miastem w Czechach, gdzie powstała nieamatorska skocznia. Był to oczywiście jeszcze mały obiekt. Obecnie stoi tu jedna z pięciu na świecie skoczni przeznaczonych do lotów narciarskich (jest jeszcze "szósty mamut" w Copper Peak w USA, jednak od dawna nie jest używany i rozmiarem jest to dziś coś pomiędzy skocznią dużą a mamucią). Organizowane są tu zawody Pucharu Świata, a także co jakiś czas Mistrzostwa Świata w lotach (pierwsze już trzy lata po ukończeniu budowy obiektu). Čertak (Diabeł) ma prawie taki sam punkt konstrukcyjny jak sławna słoweńska Velikanka, ale jego profil jest inny, nie pozwalający na aż tak dalekie skoki. Jednak raz jeden rekord świata został ustanowiony właśnie na tym mamucie - w 1983 r. Pavel Ploc skoczył tu 181 m. Od 1996 rekord tego obiektu przekracza 200 m. Skocznia harrachovska nie ma najlepszej opinii. Warunki wiatrowe są tu często niekorzystne. Wprawdzie z jednej strony zeskoku ciągnie się ponad 100-metrowa siatka, ale nie jest to jeszcze pewne zabezpieczenie. Ponadto pierwsza faza lotu jest bardzo wysoka, co powoduje nieprzyjemne (a niekiedy niebezpieczne), gwałtowne uderzenie powietrza. Ostatnia przebudowa ma przede wszystkim doprowadzić do obniżenia paraboli lotu.

Liberec

Nazwa skoczni
Jested
Rok budowy
brak danych
Punkt K
120 m
Wielkość skoczni
134 m
Punkt jury
132 m
Oficjalny rekord skoczni: 139.0 m
T.Morgenstern (Austria) / J.Ahonen (Finlandia), 21.12.2002 / 11.01.2004

Liberec jest dużym ośrodkiem przemysłu włókienniczego, a także ośrodkiem sportu. W okolicy są bardzo dobre trasy zjazdowe. Znajdują się tu także bardzo dobre skocznie. Na dużej rozgrywane bywają zawody Pucharu Świata, na normalnej inne międzynarodowe zawody. Obie są skoczniami naturalnymi, tj. ich rozbieg nie jest wsparty na sztucznej konstrukcji, znajduje się na tym samym zboczu, co zeskok. Choć las tamuje wiatr lepiej, niż sztuczne osłony, warunki wiatrowe nie są tu tak dobre, jak możnaby się spodziewać. Oprócz tego skocznię stosunkowo często okrywa mgła.


Finlandia:

Kuopio

Nazwa skoczni
Puijo
Rok budowy
1911
Punkt K
120 m
Wielkość skoczni
127 m
Punkt jury
131 m
Oficjalny rekord skoczni: 135.5 m
Masahiko Harada (Japonia), 04.03.1998

Pierwsze konkursy skoków w Kuopio organizowano jeszcze w XIX w. (od 1886). Jednak pierwsza skocznia z prawdziwego zdarzenia, oczywiście jeszcze bardzo mała, powstała w tym mieście w 1901 r. Dziesięć lat później zbudowano skocznię na wzgórzu Puijo. W latach `70. skocznie w Kuopio były przede wszystkim bardzo dobrymi skoczniami treningowymi. W 1983 r. zorganizowano tu Mistrzostwa Świata Juniorów.
W latach `90. zorganizowano tu konkurs zastępczy w ramach Pucharu Świata - tam, gdzie miano go rozegrać, nie było dość śniegu. Od tej pory Kuopio weszło na stałe do kalendarza PŚ. Przez kilka lat z rzędu organizowano tu konkurs inauguracyjny. W 2002 r. przeniesiono go do Kuusamo, gdzie warunki śniegowe są jeszcze pewniejsze. Planowano, by początek sezonu miał miejsce na zmianę w Kuopio i Kuusamo, ostatecznie wybrano tę drugą miejscowość, a Kuopio dostało na pocieszenie marcowy Turniej Skandynawski, zyskujący obecnie na znaczeniu. Organizatorzy chcą, by dorównał on znaczenie Turniejowi Czterech Skoczni; Janne Ahonen ujawnił swój talent plastyczny i zaprojektował oficjalne logo turnieju.
Kompleks skoczni jest w całości wyposażony w maty igelitowe. Skocznia nie ma osłony przeciwwiatrowej, za to warunki śniegowe są tu bardzo dobre. Wadą obiektu jest to, że - według opinii skoczków - nie jest dobry dla zawodników niedoświadczonych. W tutejszym klubie narciarskim trenują m.in. Ville Kantee, bracia Hautamäki, Heli Pomell.

Kuusamo-Ruka

Nazwa skoczni
Rukatunturi
Rok budowy
brak danych
Punkt K
120 m
Wielkość skoczni
142 m
Punkt jury
142 m
Oficjalny rekord skoczni: 148.0 m
Veli-Matti Lindstroem (Finlandia), 08.04.2000

Miasteczko Kuusamo usytuowane jest na północnym wschodzie prowincji Oulu, około 800 km na północ od Helsinek. Administracyjnie do gminy Kuusamo należy Ruka, położony aż 25 km od samej miejscowości ośrodek sportowy. Działa tu Międzynarodowa Stacja Narciarska Ruka (zastanawia mnie, czy nazwa nie jest pochodzenia rosyjskiego - w końcu Finlandia znajdowała się dość długo pod panowaniem carskiej Rosji), jeden z popularniejszych ośrodków narciarskich w kraju. Znajdują się tu liczne stoki narciarskie o różnym stopniu trudności i trasy biegowe. Jeden ze stoków jest nawet sztucznie naśnieżany... latem; na tyle dużymi ilościami śniegu, że nie zdąża on stopnieć. A skandynawskie lato przecież nie jest tak naprawdę tak dużo chłodniejsze od polskiego...
Latem użytkowane są także obydwie znajdujące się w Ruce skocznie, K-120 i K-64. Ta duża, "pucharowa", bywa nazywana największą skocznią całoroczną na świecie. Oprócz tego obiekt jest wyposażony w wyciąg, windę, ogrzewaną "poczekalnię" i oczywiście sztuczne oświetlenie - najważniejsze tutejsze zawody to PŚ pod koniec listopada, kiedy jest tu już tak szaro i ciemno, że w pochmurne dni nawet około południa nie należy użytkować skoczni bez dodatkowego oświetlenia. O tej porze roku dzień trwa tu ok. 4,5 godzin, mniej więcej od 9:30 do 14. O Kuusamo pisze się, że leży tuż pod kołem podbiegunowym, jednak w rzeczywistości znajduje się ono jeszcze kilkadziesiąt kilometrów dalej na północ.
W 1996 r. zorganizowano tu Puchar Świata w zastępstwie Kuopio, potem jednak na parę lat inauguracja "zadomowiła się" w tej drugiej miejscowości. Od 2002 r. FIS zdecydował się znów dać szansę Kuusamo (Kuopio na pocieszenie zostało współorganizatorem zyskującego na znaczeniu Turnieju Skandynawskiego). Zaletą i jednocześnie mankamentem miasteczka jest fakt, że położone jest rzeczywiście bardzo daleko na północy - warunki śniegowe są tu pewniejsze, ale dojazd nie jest łatwy i może być trudno tu dłużej wytrzymać. Podczas inauguracji PŚ w 2002 r. nasłuchaliśmy się dużo na temat panujących tam temperatur... Otoczenie jest prawdziwie północne i gdy nie ma tam jeszcze organizatorów i kibiców, skocznia wygląda niesamowicie dziko i smutno.

Lahti

Nazwa skoczni
Salpauselkkä
Rok budowy
1972
Punkt K
116 m
Wielkość skoczni
130 m
Punkt jury
135 m
Oficjalny rekord skoczni: 135.5 m
Andreas Widhoelzl (Austria), 04.03.2006

Lahti należy od dawna do kalendarza Pucharu Świata i Pucharu Kontynentalnego w skokach narciarskich. Oprócz tego miasto kilkakrotnie było organizatorem Mistrzostw Świata (szczęśliwych dla Polaków - w tym mieście reprezentanci Polski zdobyli pięć medali w skokach i biegach narciarskich). Skocznie w Lahti są wykonane z betonu na częściowo sztucznym wzniesieniu. Budzą dość mieszane uczucia estetyczne - jedni podkreślają urodę z daleka widocznych oświetlonych rozbiegów i zeskoków, inni krytykują te obiekty i porównują ich wygląd do... szubienic (brrr...). Warunki wiatrowe w Lahti nie są dobre. Wprawdzie duża skocznia posiada sztuczną osłonę przeciwwiatrową, jednak nie zawsze spełnia ona swoją funkcję - przede wszystkim dlatego, że osłania skocznię tylko od jednej strony... W czasie ostatnich MŚ wskutek silnego wiatru musiano przełożyć konkurs. Niedaleko skoczni jest muzeum narciarskie.
Obecnie w całym kompleksie skoczni stosowany jest igelit, organizowano tu nawet Letnią Grand Prix. Jednocześnie jednak tuż za przejściem z zeskoku na wybieg znajduje się... basen. Jest on otwarty oczywiście tylko w czasie wolnym od konkursów i treningów. Wyłożone kafelkami zagłębienie jest zapewne później przykrywane płytą pokrytą igelitem. Wbrew pozorom w porze otwarcia skocznie nie służą jako zjeżdżalnie... Otoczenie skoczni poza sezonem zimowym wykorzystywane jest też jako stadion piłkarski i lekkoatletyczny.

Rovaniemi

Nazwa skoczni
Ounasvaara
Rok budowy
1927
Punkt K
90 m
Wielkość skoczni
100 m
Punkt jury
97 m
Oficjalny rekord skoczni: 103.5 m
Taku Takeuchi (Japonia), 23.03.2005

Rovaniemi to miejscowość położona w prowincji Oulu (ok. 150 km od stolicy prowincji), prawie dokładnie na linii koła podbiegunowego. Znajduje się tu 6 skoczni, z których trzy największe (K-90, K-64 i K-36) są wyłożone igelitem. Największe tutejsze zawody to Puchar Świata B w kombinacji norweskiej. W 2002 roku odbyły się tu Mistrzostwa Finlandii w skokach i kombinacji. Tutejsza K-90 jest jednak przede wszystkim chętnie wykorzystywana jako skocznia treningowa przed rozpoczęciem PŚ, gdy na skoczniach położonych bardziej na południe zazwyczaj nie ma jeszcze śniegu lub jest go mało. Spośród "wielkich" skoczni fińskich ta jest najdalej wysunięta na północ.


Francja:

Chamonix

Nazwa skoczni
Le Mont
Rok budowy
brak danych
Punkt K
95 m
Wielkość skoczni
brak danych
Punkt jury
102 m
Oficjalny rekord skoczni: 106.5 m
Kazuyoshi Funaki (Japonia), 05.12.1998

Chamonix leży u stóp najwyższej góry w Europie, Mont Blanc. Może dlatego największa z tutejszych skoczni nosi nazwę Le Mont, czyli Góra. W rzeczywistości jednak skocznia leży na stosunkowo niedużej górce. Dopiero za nią wznosi się wyższy szczyt porośnięty lasem, jeszcze dalej zaś - prawdziwie imponująca alpejska panorama ze skałami, wiecznymi śniegami i dwoma lodowcami o nazwie Les Bossons.
W 1924 roku Chamonix organizowało pierwsze w historii Zimowe Igrzyska Olimpijskie (jeszcze jako Tydzień Sportów Zimowych, który jednak wkrótce później został oficjalnie uznany za olimpiadę, zadecydowano też wówczas o organizacji igrzysk zimowych na równi z letnimi). Później odbywały się liczne imprezy międzynarodowe i krajowe. Ostatnie większe zawody rozegrano tutaj w lutym 2001 roku - gościł tu Puchar Kontynentalny. W 1998 roku po raz ostatni w Chamonix rozegrano konkursy Pucharu Świata. Obecnie skocznie w Chamonix są bardzo rzadko używane. Co trochę zaskakujące, sporo gorzej od K-95 wygląda kompleks trzech mniejszych skoczni, Le Grepon.

Courchevel

Nazwa skoczni
Tremplin Le Praz
Rok budowy
1970
Punkt K
120 m
Wielkość skoczni
132 m
Punkt jury
133 m
Oficjalny rekord skoczni: 134.5 m
G. Schlierenzauer (Austria) / S. Hocke (Niemcy), 14.08.2006 / 13.08.2007

Na skoczni w Courchevel organizowane są zawody Letniego Grand Prix i Pucharu Kontynentalnego. To tutaj rozegrane zostały konkursy skoków podczas olimpiady w Albertville. Była to wtedy największa duża skocznia olimpijska - począwszy od tych igrzysk mianem dużej skoczni zaczęto określać obiekt o punkcie konstrukcyjnym ok. 120 (nie, jak wcześniej, ok. 90). Oprócz tych wielkich imprez jest to bardzo lubiane miejsce treningowe, zwłaszcza krótko przed sezonem zimowym. Pierwsza skocznia w Courchevel powstała w 1940 r. Na przełomie lat `60. i `70. burmistrzem był tu były sławny alpejczyk, Emile Allais, który postanowił zadbać o rozwój sportu w mieście. Dzięki jego wsparciu pod miastem stanęła 50-metrowa skocznia. Po licznych rozbudowach kompleks skoczni doszedł do dzisiejszego kształtu. Ostatnią przeróbką było dobudowanie K-60 (2004 r.), jednak wygląda to dość dziwnie - K-60 nie jest skocznią osobną, tylko została dobudowana do zeskoku K-90 (co oczywiście częste zwłaszcza przy mniejszych skoczniach). Zeskok ów poszerzono, jednak... matami w wyraźnie innym odcieniu. Reszta igelitu w Courchevel ma odcień jasnozielony, różniący się od typowego zielonego igelitu.
Courchevel leży w Alpach francuskich, niedaleko granicy z Włochami. Miasto jest dość rozrzucone, posiada małe lotnisko z pewną osobliwością - dość mocno nachylonym pasem startowym, który położony jest na zboczu góry. Szczyty otaczające Courchevel sięgają 3800 m, znajdują się wewnątrz parku narodowego La Vanoise.


Japonia:

Hakuba

Nazwa skoczni
Olimpijska
Rok budowy
1992
Punkt K
120 m
Wielkość skoczni
131 m
Punkt jury
131 m
Oficjalny rekord skoczni: 137.0 m
M.Harada (Japonia) / T.Okabe (Japonia), 15.02.1998

Na skoczniach w Hakubie rozegrano konkursy skoków narciarskich w czasie Zimowych Igrzysk Olimpijskich Nagano 1998 (Nagano nie ma własnej skoczni). Oprócz tego miasto trzykrotnie gościło zawody Pucharu Świata i chyba już na dobre zadomowiło się w jego kalendarzu; organizuje także zawody Letniego Grand Prix. Skocznia wyposażona jest w coraz popularniejsze sztuczne oświetlenie (choć nie jest to najdogodniejsze dla skoczków, coraz częstsze są wieczorne konkursy skoków. Służy to choćby uniknięciu rywalizacji o widownię z narciarstwem alpejskim - zjazdów czy slalomów nie wolno organizować przy sztucznym świetle). Jej mankamentem są natomiast trudne do przewidzenia warunki wiatrowe, często niekorzystne zwłaszcza po południu, i brak osłony przed podmuchami wiatru.

Sapporo

Nazwa skoczni
Okurayama
Rok budowy
1922
Punkt K
120 m
Wielkość skoczni
134 m
Punkt jury
138 m
Oficjalny rekord skoczni: 141.0 m
Masahiko Harada (Japonia), 13.01.2002

Największym wydarzeniem sportowym w Sapporo były igrzyska olimpijskie w 1972 roku (pamiętne dla Polaków - to wtedy Wojciech Fortuna zdobył złoty medal). Dwa lata przed nimi odbyła się pierwsza (!) poważna renowacja skoczni. Obecnie miasto organizuje zawody Pucharu Świata, Pucharu Kontynentalnego i Letniego Grand Prix.
Skocznia znajduje się wewnątrz miasta. Jak wiele nowoczesnych skoczni, nie odgania turystów - mogą oni wchodzić na platformę widokową na szczycie. Trybuny wokół skoczni są duże i bardzo dobrze zaprojektowane - dobry widok mają nawet siedzący w ostatnich rzędach. Dodatkowa infrastruktura to prawie standardowe wyciąg i oświetlenie. Wadą Okurayamy jest, że podobnie jak skocznia w Hakubie nie jest osłonięta przed wiatrem, często utrudniającym rozegranie zawodów. Mimo tego jest to skocznia pozytywnie oceniana przez skoczków (nazywana jest "małym mamutem").
Oprócz dużej skoczni w mieście znajdują się jeszcze trzy, nie położone bezpośrednio obok: Miyanomori (K-90), Araiyama (K-50) i Inayama (K-30).

Sapporo

Nazwa skoczni
Miyanomori
Rok budowy
1969
Punkt K
90 m
Wielkość skoczni
98 m
Punkt jury
98 m
Oficjalny rekord skoczni: 102.5 m
Anders Bardal (Norwegia), 13.01.2006

Skocznia Miyanomori (K-90) jest na stałe wpisana w kalendarz największych imprez skokowych. Przeważnie zawody na niej odbywają się w Pucharze Kontynentalnym łącznie ze skokami na większej Okurayamie K-120.


Kanada:

Thunder Bay

Nazwa skoczni
Big Thunder
Rok budowy
brak danych
Punkt K
120 m
Wielkość skoczni
brak danych
Punkt jury
brak danych
Oficjalny rekord skoczni: 137.0 m
Tommy Ingebrigtsen (Norwegia), 19.03.1995

Thunder Bay to miejscowość w południowo-wschodniej Kanadzie (stan Ontario), nad jeziorem Superior (50 km od granicy z USA). Znajdują się tu dwie większe skocznie, K-90 i K-120, oraz wyłożone igelitem małe obiekty. W 1995 roku odbyły się tu Mistrzostwa Świata w narciarstwie klasycznym, w których triumfowali Takanobu Okabe z Japonii (na K-90) i nikomu wtedy nie znany Tommy Ingebrigtsen (na K-120). Po zawodach skocznie prawie nie były używane, w 1997 roku zostały zamknięte. Dziś są bardzo zniszczone i trudno uwierzyć, że niespełna 10 lat temu odbyła się tu tak wielka impreza. Historia tych skoczni dobiega końca: podjęto decyzję o ich rozbiórce i zalesieniu stoku. Mniejsze skocznie mają pozostać jako obiekty treningowe.


Niemcy:

Garmisch-Partenkirchen

Nazwa skoczni
Olimpijska
Rok budowy
1933
Punkt K
115 m
Wielkość skoczni
125 m
Punkt jury
121 m
Oficjalny rekord skoczni: 129.5 m
Adam Małysz (Polska), 01.01.2001

Na skoczni olimpijskiej w Garmisch-Partenkirchen odbywa się drugi konkurs Turnieju Czterech Skoczni. Inna wielka impreza tu rozegrana to oczywiście Igrzyska Olimpijskie w 1936 r. Skocznia została wybudowana specjalnie na tę okazję, ale pierwsze zawody odbyły się już dwa lata wcześniej (w tym momencie wieża startowa była jeszcze niewykończona!). Od 1955 r. obiekt ma wspólną wieżę dla sędziów i dla prasy. Ostatnia duża przebudowa miała miejsce w 1996 r. - wtedy przesunięto punkt K ze 107 na 115 metrów. Tutejsza skocznia uchodzi za trudną. Parabola lotu jest dość płaska i wymaga dobrego opanowania nowoczesnej techniki skoku. Za 120. metrem lądowanie przestaje być bezpieczne. Zeskok jest tu zbyt płaski i uderzenie w podłoże jest bardzo mocne. W Ga-Pa jest spokojniej i luźniej, niż na innych zawodach Turnieju Czterech Skoczni. Być może powodem jest termin - konkurs rozgrywany jest zawsze w pierwszy dzień nowego roku.

Hinterzarten

Nazwa skoczni
Adlerschanze
Rok budowy
1925
Punkt K
95 m
Wielkość skoczni
108 m
Punkt jury
110 m
Oficjalny rekord skoczni: 112.5 m
Noriaki Kasai (Japonia), 06.08.2000

Skocznia w Hinterzarten została zbudowana w latach `20. W okolicy brakowało dużej skoczni i w sytuacji szybkiego rozwoju skoków narciarskich zdecydowano się ją wybudować właśnie tutaj. Na miejsce budowy wybrano wzgórze wśród lasu, blisko gniazd orłów. Stąd wzięła się nazwa obiektu - Adlerschanze, czyli skocznia orla. Tutaj trenowali zawodnicy z Niemiec i innych krajów przed olimpiadą w Garmisch-Partenkirchen. Legendarny skoczek norweski, Birger Ruud ustanowił wtedy rekord skoczni, który przez 30 lat nie został pobity, gdyż skocznia nie była poważnie przebudowywana.
Do modernizacji doszło dopiero w 1965 r. W latach `70. Adlerschanze straciła homologację. Była to już "skocznia z tradycją", więc oczywiście nikt nie chciał łatwo przystać na koniec zawodów na tym obiekcie. Na szczęście właśnie wtedy FIS zdecydował, że będą organizowane oficjalne letnie konkursy skoków. Właśnie skocznia w Hinterzarten została wybrana do pierwszego konkursu. Remont trwał dwa lata, ale po nim tutejszy obiekt stał się jednym z najnowocześniejszych na świecie. Zawody były wielkim sukcesem. Od początku istnienia Letniego Grand Prix Hinterzarten jest w jego kalendarzu. Jako "wyspecjalizowana skocznia letnia" (co nie znaczy, że nie ma tu śniegu) jest też lubianym miejscem treningów na igelicie.
Adlerschanze jest wyłożona matą typu fińskiego (bardziej przyczepną, dającą warunki najbardziej zbliżone do skakania na śniegu) w ilości ok. 9000 kawałków. Przed zimą zeskok jest pokrywany siatką, przymocowaną do bandy stalowymi linkami - gdyby śnieg leżał bezpośrednio na gładkiej powierzchni z tworzywa, mógłby łatwo się obsuwać.
Obecnie ostatecznie doszła do skutku budowa mniejszych skoczni obok K-95 - K-15, K-30 i K-70 mają byc gotowe w 2005 r. Do tej pory dzieci i młodzież z klubu Hinterzarten musiały jeździć na trening do innych klubów. Najmłodsi trenują w położonym niemalże o rzut kamieniem Breitnau, dla starszych, potrzebujących do treningu skoczni rzędu 60 m, brak odpowiedniej skoczni na miejscu oznacza nieco dłuższy dojazd do Furtwangen (K-58). Skocznie pośrednie między tym obiektem a K-95 znajdują się już zbyt daleko, by można było tam regularnie dojeżdżać.

Klingenthal

Nazwa skoczni
Vogtland Arena
Rok budowy
2005
Punkt K
125 m
Wielkość skoczni
140 m
Punkt jury
brak danych
Oficjalny rekord skoczni: 143.5 m
Gregor Schlierenzauer (Austria), 06.10.2007

Skocznia Vogtland Arena w Klingenthalu jest dziedziczką dawnej Aschbergschanze. Dzieje tej pierwszej sięgają 1932 roku, kiedy to pojawiły się pierwsze plany budowy skoczni w miejscu tej dzisiejszej. Miała to być podobno K-100, więc skocznia na owe czasy olbrzymia (było to jeszcze przed budową Velikanki!). Wraz z przyznaniem Garmisch-Partenkirchen organizacji Igrzysk Olimpijskich porzucono jednak ten projekt. Dopiero w 1957 r. rozpoczęto budowę w nieco innym punkcie. W otwarciu skoczni (1 lutego 1959) brała udział czołówka wschodnioniemieckich skoczków, a także Zdzisław Hryniewiecki. Największe zawody w historii Aschbergschanze odbyły się w 1986 r. - jedyny tutaj konkurs Pucharu Świata. Później skocznia zaczęła popadać w ruinę. We wrześniu 1990 r. rozbieg został wysadzony, rok później dokończono dzieła zniszczenia. W tej chwili ze skoczni pozostał zeskok, wieża sędziowska, fragment trybun. Na przeciwstoku powstał kompleks małych skoczni dla dzieci i młodzików.
W 1992 r. władze Saksonii powiedziały "nie" odbudowie skoczni - natychmiast zawiązane zostało "Stowarzyszenie na rzecz Odbudowy Aschbergschanze". Ostatecznie dopięło ono swego 10 lat później. W 2003 r. rozpoczęto prace nad budową nowej skoczni. Obiekt ma zostać otwarty jesienią 2005 r.
Nowa Vogtland Arena wpisuje się w tradycję skoczni jako dzieł sztuki. Charakteryzować ma się bardzo lekką konstrukcją, w której wystające elementy dodatkowo stabilizują główną podporę przez utrzymywanie jej w stanie równowagi. Jej znak rozpoznawczy to pomieszczenie dla skoczków w formie "kapsuły" z przeszklonym przodem, przypominające nieco statek kosmiczny. Gdy będzie już gotowe, ma być widoczne z dużej odległości - często będzie palić się tam światło. Wieża sędziowska ma mieć kształt "rury", również przeszklonej w przedniej części. Skocznia będzie wyposażona w maty igelitowe, co jest już standardem w przypadku nowych obiektów. Będzie też szóstą dużą skocznią o punkcie konstrukcyjnym powyżej 120 m.

Oberstdorf

Nazwa skoczni
Schattenberg
Rok budowy
1926 ; 2003
Punkt K
120 m
Wielkość skoczni
137 m
Punkt jury
137 m
Oficjalny rekord skoczni: 143.5 m
Adam Małysz (Polska), 01.01.2001
Sigurd Pettersen (Norwegia), 29.12.2003

Na Schattenberg (dosłownie: Górze Cieni) organizowany jest pierwszy konkurs z cyklu Turnieju Czterech Skoczni. Oprócz tego miasto w 1987 r. organizowało Mistrzostwa Świata w narciarstwie klasycznym. Kolejne odbyły się tu w 2005 r. Skocznia nazywana bywa "wskazującym palcem Pana Boga". Może bierze się to ze strzelistości i "uduchowienia" każdej skoczni, może takie skojarzenia prowokuje umieszczony na szczycie drewniany krzyż. Podobno zawodnicy uwieszają się na nim podczas rozgrzewki... Dodatkowe wyposażenie skoczni to wyciąg krzesełkowy oraz winda wewnątrz wieży, zawożąca skoczków do "poczekalni". Skocznia uchodzi za trudną, w "starej wersji" miała stromy rozbieg i bardzo krótki próg. Jej mankamentem są zmienne warunki - wczesnym popołudniem najczęściej bardzo dobre, później mniej korzystne.
W 2003 r. skocznia przeszła gruntowną przebudowę. Wieża startowa została rozebrana, częściowo z tych samych elementów skonstruowano nową, bardziej nowoczesną i efektowną. Niżej - punkt konstrukcyjny został przesunięty na 120 m, uchodzące za standard, do którego dążyć mają właściciele dużych skoczni. Jak się zdaje, mimo dłuższego (mniej stromego) rozbiegu Schattenbergschanze / Allgäu Arena nadal jest obiektem trudnym.

Titisee-Neustadt

Nazwa skoczni
Hochfirstschanze
Rok budowy
1932
Punkt K
125 m
Wielkość skoczni
142 m
Punkt jury
144 m
Oficjalny rekord skoczni: 145.0 m
Sven Hannawald (Niemcy) / Adam Małysz (Polska), 02.12.2001 / 03.02.2007

Titisee-Neustadt to kurort w landzie Badenia-Wirtembergia, w Schwarzwaldzie Wysokim. Pierwszy człon nazwy został nadany miasteczku przez hrabiego-podróżnika z końca XVIII w., który wybrał się aż do Ameryki Południowej i po powrocie uznał, że jezioro w rodzinnych stronach przypomina mu jezioro Titicaca... Szczyt Grosse Hochfirstschanze znajduje się na wysokości 1192 m n.p.m. (Titisee - 846 m). Decyzję o budowie w Neustadt skoczni narciarskiej podjęto na początku lat `30. Nowoczesny obiekt zajął powierzchnię 2200 m2. Po wojnie dawni znakomici zawodnicy z tutejszego klubu zaczęli działać na rzecz budowy nowej, większej skoczni. Powstała ona w 1950 r. Konkurs inauguracyjny był przypuszczalnie pierwszym w historii, przed którym zdecydowano się zapełnić niedobór śniegu po prostu dowożąc biały puch z innego miejsca. Hochfirstschanze, dziś bardzo nowoczesna, została niedawno przebudowana. Wcześniej długo nie było na niej większych zawodów. Dlatego długo nie mógł zostać poprawiony wcześniejszy rekord skoczni, należący od 1996 r. do Jensa Weissfloga i wynoszący 121 m. Aktualny rekord skoczni z 2 grudnia 2001 roku to 145 metrów Svena Hannawalda, wyrównany 3 lutego 2007 przez Adama Małysza.
W 2001 roku po raz pierwszy rozegrano tu zawody Pucharu Świata. W Titisee rozegrano dotychczas dwunastokrotnie Mistrzostwa Niemiec. W 1993 roku obok tej skoczni wybudowano małą Fritz-Heitzmann-Schanze o punkcie K 40 m. Skocznia Hochfirstschanze jest największą skocznią naturalną w Niemczech. Certyfikat jest ważny do 31 grudnia 2005 roku.

Willingen

Nazwa skoczni
Duża Mühlenkopf
Rok budowy
1994
Punkt K
130 m
Wielkość skoczni
145 m
Punkt jury
145 m
Oficjalny rekord skoczni: 152.0 m
Janne Ahonen (Finlandia), 09.01.2005

O skoczni w Willingen wspomina się niekiedy, że jest siódmą co do wielkości skocznią na świecie. Istotnie - dłuższe skoki można oddawać tylko na pięciu "mamutach". To tutaj Janne Ahonen uzyskał 152 m, rekord świata w długości skoku z dużej skoczni (wcześniej Adam Małysz skoczył 151,5 m). Nawet skoki na odległość ponad 140 m są tu bezpieczne. Na skoczni prawie od początku jej istnienia organizowane są zawody Pucharu Świata i Pucharu Kontynentalnego. W 2000 r. miała miejsce wielka przebudowa obiektu. Drewniana wieża została zastąpiona potężną stalową konstrukcją, całą skocznię powiększono tak, że stała się największą spośród skoczni mniejszych niż mamucie. Teraz jest to obiekt bardzo nowoczesny, przystosowany do nowoczesnej techniki skoku.
W 2003 r. punkt konstrukcyjny przesunięto na 130. metr. Osobliwe jest to, że zmiana była czysto "formalna", obyła się bez żadnej korekty innych parametrów, bez przebudowy. Być może zarząd klubu uznał po prostu, że "rozziew" między punktem K a rekordem jest zbyt duży. Akurat obecnie FIS zezwolił na budowę dużych skoczni o punkcie konstrukcyjnym powyżej 120 m. O ile wcześniej na Mühlenkopfschanze rokrocznie padały rekordy wysokości not końcowych na skoczni nie-mamuciej, teraz noty za skoki na bardzo duże odległości wydają się dziwnie niskie. Oczywiście w związku ze zmianą punktu K 60 punktów otrzymuje się teraz za skok na 130, a nie 120 m.


Norwegia:

Lillehammer

Nazwa skoczni
Lysgaardsbakken
Rok budowy
brak danych
Punkt K
120 m
Wielkość skoczni
134 m
Punkt jury
134 m
Oficjalny rekord skoczni: 142.0 m
Adam Małysz (Polska), 03.12.2006

Kompleks Lysgaardsbakken składa się z dwóch skoczni. Jedna z nich ma punkt K-120 m. Jej rekord należy do Adama Małysza - 142 metry. Na mniejszej K-90 najdalej skakał pamiętny reprezentant gospodarzy Espen Bredesen - 104 m. Rekordy obu skoczni są zaznaczone dużymi cyframi na bocznej części zeskoku. Mniejsza ze skoczni jest wyłożona igelitem.
Skocznia posiada duży stadion, na który skoczek wjeżdża przez wybieg - przez to koniec wybiegu jest okrągły, w formie "areny". Trybuny są jednak umieszczone raczej po bokach. Naprzeciw skoczni znajduje się znicz olimpijski - gdy były tu organizowane Igrzyska, jednym z ostatnich elementów sztafety olimpijskiej był skoczek, który skoczył ze zniczem w ręku.
Lillehammer nie jest dużym miastem, ale ze względu na pamiątki po olimpiadzie przyjeżdża tu sporo turystów. Także skocznia jest dobrze przystosowana do ich obecności. Schody są tak wygodne, że latem można tu "skoczniołazować" w sandałach. Na szczycie dużej skoczni znajduje się taras widokowy, z którego mozna oglądać piękną panoramę miasta i fragmentu największego jeziora w Norwegii, Mjoesa. Obok obiektu znajduje się symulator sportów zimowych.

Oslo

Nazwa skoczni
Holmenkollen
Rok budowy
1872
Punkt K
115 m
Wielkość skoczni
128 m
Punkt jury
128 m
Oficjalny rekord skoczni: 134.0 m
Andreas Widhoelzl (Austria), 13.03.2005

Kulturowe znaczenie Holmenkollen jest nie do przecenienia. Nazywana "skocznią królewską", "świętą górą", uchodzi za najpiękniejszą skocznię świata i kolebkę skoków narciarskich (to ostatnie nie do końca ściśle). Jej poprzedniczką była mała Husebybakken, na której zawody były organizowane w latach `80. XIX wieku. Na dzisiejszej skoczni organizowane są zawody Pucharu Świata (Turniej Skandynawski) i Pucharu Kontynentalnego, miasto raz gościło olimpiadę (1952) i kilkakrotnie Mistrzostwa Świata w narciarstwie klasycznym.
Wiosną dolna część zeskoku i wybieg są zalewane wodą. W powstałym w ten sposób sztucznym zbiorniku głębokości 25 metrów można pływać, znajduje się tu "skocznia na skoczni" (skocznie do skoków akrobatycznych na nartach - w tym wypadku kończących się w wodzie, nie na dalszej części zbocza), organizowane są koncerty, podczas których orkiestra stoi na sztucznej wysepce. We wrześniu "wypuszcza" się wodę (nie wiadomo mi, jakoby był tam korek jak w wannie) i osusza teren.
Holmenkollen ma dobrą osłonę przeciwwiatrową, jednak głównym problemem nie jest tu wiatr, ale mgła. Zimą średnio co trzeci dzień jest tu mglisty - ostatnimi laty to zjawisko bardzo dało się we znaki skoczkom i organizatorom.
Konstrukcja skoczni jest nietypowa. Wzgórze Holmenkollen jest zbyt niskie, by pomieścić dużą skocznię. Dlatego część zeskoku znajduje się na sztucznie dobudowanym wzniesieniu (w budynku pod spodem znajduje się Muzeum Narciarstwa), a wybieg i część stadionu znajdują się w dużym wykopie. Poziom platformy startowej znajduje się 417 metrów nad poziomem morza, przez co obiekt góruje nad miastem i jest dobrze widoczny z fiordu. Charakterystyczną cechą Holmenkollen jest dość wysoka parabola lotu, trwającego ok. 5 sekund.
Po całym Oslo i jego okolicach rozrzuconych jest również ok. 30 małych i średnich skoczni. Najbliższa, 22-metrowa, mieści się przy stacji kolejki (formalnie metra) Graakammen.

Trondheim

Nazwa skoczni
Granasen
Rok budowy
brak danych
Punkt K
120 m
Wielkość skoczni
131 m
Punkt jury
132 m
Oficjalny rekord skoczni: 138.5 m
Adam Małysz (Polska), 09.03.2001

W Trondheim rozgrywane są zawody Pucharu Świata (Turniej Skandynawski) i Pucharu Kontynentalnego. Miasto gościło też Mistrzostwa Świata (1997) i Mistrzostwa Świata Juniorów (1984) w narciarstwie klasycznym. Skocznia standardowo posiada sztuczne oświetlenie i igelit (ostatnio w niezwykłym, bladoniebieskim kolorze). Niestety jest narażona na zmienne podmuchy wiatru (co w ogóle stanowi bolączkę skoczni skandynawskich). Spowodowane jest to bliskością morza. Średnia skocznia ma punkt konstrukcyjny 90 m i linię sędziowską 99 m.
Ok. 100 metrów dalej, nieco ukryte w lesie, znajdują się mniejsze skocznie. Są to (wyłożone zielonym igelitem, innym, niż w "centrum") K-40 i K-65 oraz nieco większa nieczynna skocznia. Być może jest to skocznia normalna, starsza od znanej nam K-90 i później przez nią zastąpiona...


Polska:

Zakopane

Nazwa skoczni
Wielka Krokiew
Rok budowy
1925
Punkt K
120 m
Wielkość skoczni
134 m
Punkt jury
134 m
Oficjalny rekord skoczni: 140.0 m
Sven Hannawald (Niemcy), 18.01.2003

Na budowę Wielkiej Krokwi zdecydowano się, gdy wcześniej istniejąca Jaworzynka okazała się za mała w stosunku do dynamicznego rozwoju skoków narciarskich. Północny stok Krokwi został wydzierżawiony od hr. Zamoyskiego (takie to dawne czasy...), projektu i nadzoru podjął się inż. Karol Stryjeński. Później przez lata (od jego śmierci w 1932 r.) skocznia nosiła imię swego konstruktora. Pierwsze wyniki na nowym obiekcie rozczarowywały, jednak szybko zaczęły się tu bardzo dobre skoki. Zakopane organizowało trzy razy Mistrzostwa Świata w narciarstwie klasycznym (po raz pierwszy w 1929 r.) i dwukrotnie zimową Uniwersjadę. Oprócz tego na Wielkiej Krokwi odbywają się zawody Pucharu Świata i Pucharu Kontynentalnego.
Do niedawna cały kompleks Krokwi był bardzo zaniedbany: na małych skoczniach leżał brudny, dwudziestoletni igelit, pierwotnie biały, ale poszarzały i gdzieniegdzie "łatany" matami innego koloru. W 2001 r. stolica Tatr znalazła się poza kalendarzem PŚ. Zbiegło się to jednak z sukcesami Adama Małysza i od tego czasu zakopiańskie skocznie stale są modernizowane - kolejno przesunięcie punktu K na pełne 120 m, budowa nowej wieży sędziowskiej, wymiana igelitu na mniejszych skoczniach, założenie sztucznego oświetlenia, budowa nowego pomieszczenia dla skoczków i - latem 2004 r. - położenie igelitu na samej Wielkiej Krokwi (jeszcze przed zakończeniem prac Zakopanemu przyznano organizację Letniego GP). Tym samym najwieksza skocznia w Polsce stała się bardzo nowoczesnym obiektem. Jest to teraz naprawdę duża skocznia, pozwalająca na bezpieczne skoki nawet na odległość 140 m. Ma też zaletę, której brakuje choćby tak sławnym obiektom jak Puijo - jest dobrze osłonięta od wiatru. Inny plus Krokwi to nietypowe trybuny. Są na tyle strome, by zapewnić dobry widok wszystkim siedzącym, a ich oryginalne umieszczenie pozwala obserwować skoczków z boku, w fazie lotu.
Średnia, Mała i Maleńka Krokiew wyłożone są nowoczesnym zielonym tworzywem, przez co sprawiają bardzo przyjemne wrażenie. Drobnym problemem jest bardzo kamienisty wybieg. Na średnich skoczniach nałożono tworzywo takie, jakie stosuje się na sztucznych stokach narciarskich, wybieg najmniejszej wysypany jest po prostu trocinami (nie polecam spacerów podczas deszczu). Trzy mniejsze skocznie znajdują się obok siebie, ok. 100 metrów od Wielkiej Krokwi.
Kult Krokwi w Polsce można porównać do kultu Holmenkollen w skali światowej. Trudno odgadnąć przyczyny. Być może fakt, że jest to największa skocznia w naszym kraju. Być może wsparcie takiego autorytetu jak Stanisław Marusarz, który tu właśnie jako młody chłopak zaczynał karierę skoczka narciarskiego i zawsze bardzo chwalił swoją ulubioną skocznię. Od 1989 r. nosi ona jego imię.


Słowenia:

Planica

Nazwa skoczni
Letalnica
Rok budowy
1934
Punkt K
185 m
Wielkość skoczni
215 m
Punkt jury
215 m
Oficjalny rekord skoczni: 239.0 m
Bjoern Einar Romoeren (Norwegia), 20.03.2005

Velikanka (Olbrzymka) w Planicy jest od bardzo dawna największą skocznią na świecie. Jej rekord jest zarazem rekordem świata. Choć jej punkt konstrukcyjny wynosi tyle samo, co na innych mamutach, np. w Oberstdorfie, tylko na niej można osiągać odległości przekraczające 220 m. To na niej, wówczas oczywiście mniejszej, przekroczono po raz pierwszy barierę 100 m (Sepp Bradl w 1936 r.) i 200 m (Toni Nieminen w 1994 r.). By odważyć się zbudować taki obiekt, trzeba było być prawdziwym wizjonerem. Tym człowiekiem był inż. Stanko Bloudek, który już na początku lat `30., gdy tylko dwóch skoczków na świecie przekroczyło granicę 80 m, wiedział, że na odpowiednim obiekcie będzie można skakać o wiele więcej. Jego budowa nie była łatwa - FIS nie zgadzał się na to, twierdząc, że tylko skocznie o punkcie konstrukcyjnym do 80 m mogą być bezpieczne. Punkt K Olbrzymki wynosił wtedy 85 m. Ostre sprzeciwy trwały długo, chociaż Bloudka i jego współpracowników bronił sam Pierre de Coubertin. FIS uznał nową skocznię dopiero w 1938 r., loty narciarskie zostały uznane za pełnowartościową poddyscyplinę po jeszcze dłuższym czasie. Bloudek do końca życia snuł plany kolejnych poprawek i coraz dalszej rozbudowy obiektu. Po jego śmierci dzieło przejęli bracia Gorisek. Konieczne okazało się przesunięcie skoczni, gdyż ta część zbocza, na której skocznia się mieściła, nie mogła już pomieścić większego obiektu. Ta stara skocznia do dziś istnieje - ma punkt konstrukcyjny 130 m i nazywa się Bloudkova Velikanka. Mogłaby być wykorzystywana jako duża skocznia, jednak jest bardzo zaniedbana i wymagałaby generalnego remontu.
Skocznia braci Gorisek od niedawna nosi nową nazwę Letalnica, podkreślającą jej "lotne" przeznaczenie. Prawdopodobnie nazwa ma ją dodatkowo odróżniać od Bloudkovej Velikanki. Jednak nazwa Velikanka ma swoją tradycję i w końcu choć stara skocznia stoi gdzie stała, to nowa wraz z byciem największą skocznią świata przejęła jej "ducha".
Od czasu budowy tej skoczni rekordy świata ustanawiane były niemal wyłącznie na niej. Ci, którzy czytali książkę Stanisława Marusarza "Na skoczniach Polski i świata", pamiętają zapewne jego "pojedynek na mamucie" z Reidarem Andersenem, w czasie którego każdy z nich kilkakrotnie bił rekord świata. Ostatecznie wygrał Andersen, dzięki temu, że wcześniej nie wystąpił w zawodach i był mniej zmęczony.
"Chwała pragnącym, / silnym i śmiałym!" - Władysław Broniewski


Szwajcaria:

Engelberg

Nazwa skoczni
Gross-Titlis
Rok budowy
1910
Punkt K
125 m
Wielkość skoczni
137 m
Punkt jury
134 m
Oficjalny rekord skoczni: 141.0 m
Janne Ahonen (Finlandia), 18.12.2004

Poprzedniczką Titlis była Sandrainschanze, jedna z pierwszych skoczni narciarskich w Szwajcarii. Od początku pech trapił nowy obiekt: krótko po jego wybudowaniu miał miejsce tragiczny konkurs, w którym jeden skoczek zginął, a kilku zostało rannych... Ciągłe przebudowy nie zdołały sprawić, by skocznia odpowiadała międzynarodowym standardom. Konkursy rozgrywano na mniejszej skoczni, duża Titlis wciąż stanowiła problem.
W 1971 roku wreszcie dokonano porządnej przebudowy i na starym-nowym obiekcie mogły odbywać się międzynarodowe zawody. Po 14 latach znów okazało się, że Titlis przestała odpowiadać normom FIS. Bank odmówił klubowi kredytu na 100000 franków szwajcarskich, koniecznego do kompletnej przebudowy. Mimo tego organizatorzy podjęli ryzyko i zabrali się do pracy bez zabezpieczenia finansowego, wspierani tylko prywatnymi dotacjami i ostatecznie przyznanym niższym kredytem. Ostatecznie zawody na odbudowanej skoczni odniosły sukces. Od tej pory Engelberg pozostaje w kalendarzu FIS właściwie stale, drobnych remontów dokonuje się bez przeszkód. Oprócz stałego organizowania zawodów PŚ, Engelberg marzy o organizacji Zimowych Igrzysk Olimpijskich w 2010 r. Oprócz tego planowana jest przebudowa, mająca uczynić Titlis jedną z najnowocześniejszych skoczni na świecie. Dziś ta "skocznia z przeszłością" jest największą skocznią w Szwajcarii i jedną z większych skoczni naturalnych na świecie. Od ponad roku jest wyposażona w wyciąg - wcześniej skoczkowie musieli być dowożeni na start... samochodem, jezdnią "przyklejoną" do zbocza góry. Nowsze plany przebudowy zakładają m.in. zmianę profilu zeskoku, by umożliwić skoki na ponad 140 m. Przed sezonem 2003/2004 przesunięto punkt K na 125. metr - podobnie jak w Willingen, bez remontu. Warunki są tu na ogół dobre. Jedyna niedogodność to lekki wiatr z tyłu, wiejący tu często po południu.


Szwecja:

Falun

Nazwa skoczni
Lugnet
Rok budowy
brak danych
Punkt K
115 m
Wielkość skoczni
124 m
Punkt jury
124 m
Oficjalny rekord skoczni: 130.5 m
Matti Hautamaeki (Finlandia), 13.03.2002

Na skoczni w Falun odbywają się zawody Pucharu Świata (z cyklu Turnieju Skandynawskiego), kilkakrotnie miały tu miejsce Mistrzostwa Świata w narciarstwie klasycznym. Średnia skocznia ma punkt K 90 m i linię sędziowską 98 m. Cały kompleks skoczni ma duże trybuny i sztuczne oświetlenie (odbywają się tu przeważnie konkursy wieczorne). Na mniejszej skoczni można skakać latem; duża nie jest wyłożona igelitem. Podobnie jak na wielu innych skoczniach skandynawskich, wieją tu silne wiatry. Naturalna osłona skoczni jest bardzo niewielka: są to tylko otaczające jej dolną część skały, na których mieści się część trybun. Podczas budowy skoczni musiano wysadzić 240.000 metrów sześciennych skały, z czego sporą część wykorzystano ponownie do budowy dróg.


USA:

Lake Placid

Nazwa skoczni
Olimpijska
Rok budowy
brak danych
Punkt K
120 m
Wielkość skoczni
134 m
Punkt jury
130 m
Oficjalny rekord skoczni: 135.5 m
Veli-Matti Lindstroem (Finlandia), 02.02.2002

Lake Placid znajduje się w stanie Nowy York. W 1932 i 1980 roku odbyły się tu zimowe Igrzyska Olimpijskie. Wśród dominujących dyscyplin w klubie Lake Placid są skoki narciarskie. Kompleks MacKenzie/Intervale ulokowany jest po wschodniej stronie wioski olimpijskiej. W tej chwili ćwiczy tu głownie amerykańska młodzież. Jest to centrum sportów zimowych na wschodzie Stanów Zjednoczonych. Na skoczniach olimpijskich K-120 i K-90 gościli najwięksi skoczkowie świata od Birgera Ruuda do Toniego Innauera. W tej chwili na skoczni rzadko odbywają się większe zawody międzynarodowe, a obiekt całkowicie wypadł z kalendarza Pucharu Świata. Ostatnio odbyły się tu zawody Pucharu Kontynentalnego. W lutym 2002 roku rekord skoczni K120 ustanowił Veli-Matti Lindstroem.

Park City

Nazwa skoczni
Utah Olympic Park
Rok budowy
1992
Punkt K
120 m
Wielkość skoczni
134 m
Punkt jury
134 m
Oficjalny rekord skoczni: 137.5 m
Marcin Bachleda (Polska), 02.10.2005

Na dużej skoczni w Salt Lake City do 2001 roku odbyły się tylko jedne duże zawody - konkurs Pucharu Świata w styczniu 2001. W 2002 roku skocznia była areną zmagań Zimowych Igrzysk Olimpijskich. Skocznie w SLC są częścią Parku Sportów Zimowych (obecnie przemianowanego na Park Olimpijski), mieszczącego również m.in. tory bobslejowe i trasy do uprawiania narciarstwa alpejskiego. Park dostał nagrodę MKOl-u za projekt i ekologiczną budowę (dołożono starań, by prace budowlane nie zaszkodziły zwierzętom żyjącym na tych terenach ani nie spowodowały nadmiernej erozji gleby). Cały park leży na wysokości 2200 m n.p.m., czemu zawdzięcza przede wszystkim znakomite warunki śniegowe. Skocznia leży w zagłębieniu, więc powinna być dobrze osłonięta od wiatru (choć ostatnie zawody PŚ pokazały, że i tu osłona nie jest absolutna). Rozrzedzone powietrze odpowiada skoczkom. Rozbieg jest stromy, a panorama bardzo efektowna. Wszystko to razem czyni obiekt w Park City skocznią bardzo dobrze dostosowaną do potrzeb zawodów. W 2003 roku K-120 debiutowała w letnim Pucharze Kontynentalnym. Najdłuższy skok wykonał na tym obiekcie Marcin Bachleda, jednak miesiąc później kombinator norweski Johnny Spillane poprawił go aż o 2,5 m. Na początku października 2005 roku M.Bachleda znów skoczył dalej - 137.5 metra.


Włochy:

Pragelato

Nazwa skoczni
Trampolino a Monte
Rok budowy
2004
Punkt K
125 m
Wielkość skoczni
140 m
Punkt jury
140 m
Oficjalny rekord skoczni: 143.5 m
Gregor Schlierenzauer (Austria), 16.08.2007

We Włoszech powstaje obecnie wiele nowoczesnych obiektów sportowych, które wykorzystane będą podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Turynie w 2006 roku. Są to np. nowy tor saneczkarsko-bobslejowy, kryte lodowisko oraz, co nas interesuje najbardziej, nowa skocznia narciarska umiejscowiona w Pragelato, miejscowości znanej dotychczas z odbywających się tam pucharowych zawodów w biegach narciarskich, zamieszkałej przez około czterystu mieszkańców i położonej na wysokości 1535 m n.p.m.

W 2004 roku powstał tam kompleks pięciu skoczni: treningowych K-15, K-30 i K-60 oraz przeznaczonych do konkursów ZIO i PŚ - K-95 oraz K-120 m. Cała infrastruktura zajmuje powierzchnię osiemnastu boisk do piłki nożnej, trybuny mieszczą 20000 widzów (w tym 2,5 tys. miejsc siedzących na bocznych stokach), skonstruowane zostały także nowoczesne wieże sędziowskie, trzy drogi dojazdowe, parkingi, wyciągi, wielofunkcyjne centrum z hotelem, restauracją, salą konferencyjną i salą gimnastyczną. Słowem - wszystko, co potrzebne jednemu z najnowocześniejszych na świecie obiektów do skakania na nartach.

Mimo licznych protestów ekologów, władze regionu Piemont, który promuje igrzyska, zaakceptowały projekt budowy obiektu i prace konstrukcyjne, trwające od sierpnia 2002 roku. Na początku marca roku 2003 ukończono pierwszą fazę budowy, która związana była z naruszeniem ziemi i skał oraz z osadzeniem fundamentów. Całkowity koszt budowy zamknął się w 32 milionach euro, lecz organizatorzy przeznaczyli dodatkowo 500 tys. euro na rekompensatę szkód wyrządzonych środowisku na terenie budowy.

Pierwsze zawody odbyły się tu w lutym 2005 roku. Podczas kwalifikacji do konkursu indywidualnego rekord skoczni ustanowił Adam Małysz - 140,5 metra. Dzień później w zawodach kombinacji norweskiej ten wynik powtórzył Austriak - Michael Gruber. Na Olimpiadzie rekord pobił Roar Ljoejelsoey. Obecnie wynosi on 143,5 metra i należy do Schlierenzauera.

Predazzo / Val di Fiemme

Nazwa skoczni
Trampolino Dal Ben
Rok budowy
1991
Punkt K
120 m
Wielkość skoczni
134 m
Punkt jury
134 m
Oficjalny rekord skoczni: 136.0 m
Adam Małysz (Polska), 22.02.2003

Trampolino Dal Ben jest położona w liczącym się centrum sportów zimowych. Jest skocznią bardzo nowoczesną. Obecnie wyposażona jest m.in. w armatki śnieżne, wyciąg, sztuczne oświetlenie, matę z tworzywa do skakania latem (co ciągle nie aż tak częste na dużych skoczniach), elektroniczną tablicę wyników i wielki ekran. Obiekt, wówczas jeszcze nie tak bogato wyposażony, został zbudowany specjalnie na Mistrzostwa Świata w narciarstwie klasycznym w 1991 r. W 2003 r. ponownie gościły tu MŚ. Ośrodek jest też stałym punktem letnich skoków podczas LGP. Oprócz tego organizowane są tu konkursy Pucharu Świata, jest to też lubiane miejsce treningowe.


źródło: skokinarciarskie.pl 

 chirurg, narciarstwo, pulmonolog, łyżwiarstwo.
Serwis ma charakter informacyjny. Właściciel nie odpowiada za treść.
opony  netBOX - Systemy internetowe